Authentiek?

We praten allemaal over authenticiteit dat het een lieve lust is. Vergeten groenten zijn bijvoorbeeld authentiek. Het kleine kaasboertje en de extreme wijnmaker vinden we authentiek. En vooral vinden we onszelf authentiek. Arme wij. Wat weten wij van de aardbol? Eigenlijk helemaal niets. We zijn opgegroeid in een wereld die steeds kunstmatiger werd. Wat wij authenticiteit noemen, is allemaal nep. Neppers zijn we en nep is de wereld om ons heen. Zelfs al zouden we rechtstreeks aan de uier van een koe lurken, weten we niet eens wat melk is. Want de koeien zijn zodanig gefokt dat hun melk voldoet aan de criteria van de fabriek. Zelfs de lucht die we tijdens een boswandeling inademen, is niet authentiek. De geur komt van naaldbomen die eigenlijk niet in onze regio thuishoren maar hier zijn neergeplant, een geur die vermengd is met uitlaatgassen en schoorsteenpijpen.
Wat wij vergeten groenten noemen, zijn groenten die we met onze stomme kop links lieten liggen omdat ze niet in de mode waren. Ze zijn nooit weggeweest, we zagen ze gewoon niet en haalden onze neus ervoor op. Dat we ze plotseling vol bewondering ontdekken, is omdat een beroemde chef ermee ging werken, niet omdat we ze bewonderden. Ook sommige wijnen vinden we authentiek, terwijl we niet eens weten wat wijn is. Sommeliers lopen met "interessante flesjes" te zeulen van wijnboeren die tegendraads zijn en daarom wel authentiek zullen zijn. Authentiek? Grapjassen en clowns zijn het en wij lopen er braaf achteraan omdat een beroemde chef ze op de kaart heeft staan. Uiteindelijk vinden we dus alles authentiek wat een beroemde chef doet. Plotsklaps krijg ik in élk restaurant waar ik kom plakjes chioggia biet op mijn bord. Jarenlang hebben we geen bietjes gegeten, het was bijna een belediging om die te serveren. Alleen in tenten van lager allooi kreeg je ze. Maar sinds een beroemde chef ze heeft ontdekt, zijn ze niet aan te slepen. Nee, laten we ophouden over authentiek, we lopen gewoon onze lul achterna.

Een nieuw oud mes

Met Frédéric, de houtbewerker van mijn Franse dorpje, ben ik op onfderzoek uitgegaan naar de regionale tradities van het zakmes. In de binnenlanden heeft dat mes altijd een grote rol gespeeld, iedereen had het op zak. Wilde je eten, dan moest dat met je eigen mes en wilde je de koe van haar gasgevulde pens of de ezel van een pijnlijke doorn in de hoef verlossen, wenste je een haas te villen of de gevonden paddestoelen bijsnijden, dan was het stukje gereedschap onmisbaar. Elke regio heeft zijn eigen tradities, de allerbekendste is die van Laguiolle. Bezoekjes aan oude boeren leerden ons hoe het zakmes van Saint-Pompon er vroeger uitzag. Het was een heel simpel mes, zonder moeilijke mechanische toestanden, handgesneden uit notenhout of genevièvre. Frédéric heeft nu het prototype van het authentieke zakmes klaar en we zijn er zeer tevreden over.
Er volgt nog een tweede prototype, want ik wil een paddestoelenmes. Dat wil zeggen dat er een kwastje inzit, ook weer authentiek ouderwets. De moeilijkheid is dat ik per sé jeneverhout wil en in de gewenste houtdikte is dat tegenwoordig moeilijk te vinden. Het zal nog wel een tijdje duren voordat we helemaal klaar zijn. Maar dan hebben we een prachtexemplaar dat een plaatsje in de Culiboutique waardig is.

Konijnendrager

Dat het vlees van tam konijn vers moet zijn dat weten we. In tegenstelling tot dat van een rund, dat lekker lang mag rijpen, houden vele gourmands alleen van konijn als deze zo kort mogelijk voor de bereiding werd geslacht, nog voordat de lijkstijfheid intreedt. Tot voorkort was dat schier onmogelijk, uw leverancier had minstens een uur nodig tussen slacht en bevoorrading. Levend vervoer was altijd problematisch, maar daar is nu dank zij een ingenieuze vinding een oplossing voor bedacht: de konijnendrager. Eigenlijk is het apparaat uitgevonden voor katten. Die moesten tot nu toe altijd in een mandje mee op stap, wat op lange strand- of boswandelingen altijd problematisch was. Gelukkig lijkt een konijn veel op een kat en kan langoor, zo hebben we onderzocht, probleemloos in de carrier worden geschoven.

De P van Persen

Hebt u dat ook wel eens? Ongetwijfeld. Als gastronoom moet je af en toe stevig persen. Perswerk noemen we dat, of zo u wilt in het engels presswork. In het geval van u en ik zelfs gastronomical presswork. Omdat we niet voortdurend persen, kan men ons free lance noemen.
Maar hoe maak je aan je omgeving kenbaar dat je aan het persen bent? Dat is moeilijk, meestal gebeurt dit werkje in het geniep. Om die reden heb ik voor u de perskaart ontwikkeld. Vul uw naam en overige gegevens in en plak er uw pasfoto bij. Dit alles kan ook met photoshop. Zet half over de foto ook nog een stempeltje uit de speelgoeddoos van uw kinderen en doe de kaart in een keurig plastic hoesje dat u nog ergens in de la hebt liggen. Voortaan kunt u openbaar persen. De grote letter P is voor slechtzienden en kan achter de voorruit van uw auto soms wonderen doen. De agent of parkeerwacht die de P herkent, neemt namelijk wel eens aan dat u volop aan het persen bent en toont daar respect voor.

Syntheslicer

Een nieuwe vinding die aan tafel een extra zintuig beroert, is de syntheslicer. Want waarom zouden alleen de ogen, de neus, de tong en het gevoel aan bod mogen komen? Wanneer je dit mes op je bord gebruikt, maakt hij geluiden. Bij elke grondstof past een ander geluid. Zie hiervoor het filmpje op: http://blog.makezine.com/archive/2010/03/drawdio_hack_the_syntheslicer.html
Laten we dit ding een piepmes noemen.

De nieuwe Saisonnier mascotte

Chocoladebeestjes met een handycap

Exclusief trendy design

Zaterdag moest ik bij Blokker zijn, naar het schijnt de enige winkel waar ik een redelijk geprijsde enorme glazen bokaal kon kopen. Ik was er al jaren niet geweest en ik schrok me een hoedje. Alle soorten servieswerk die door de vakhandel als "trendy", "design" of "exclusief" worden omschreven en schrikbarend duur zijn, staan hier te koop voor één of twee euro. Wanneer u, chef, weer eens iets nieuws nodig hebt, ga dan eerst eens kijken bij winkels als Blokker en Casa. Van het geld dat u mogelijk bespaart, kunt u een keer extra op vakantie. De kwaliteit zal -zo neem ik aan- minder zijn, maar dat maakt meestal niet uit. Of misschien is de kwaliteit wel degelijk hetzelfde...

Eten in balans

Voor love birds die uit hetzelfde bord willen eten en tegelijkertijd in balans willen blijven, heeft designer Daniel Ballou bijgaand tweepersoons bord ontworpen.
Zoe ook http://www.yankodesign.com/2010/03/15/balanced-diet-for-two/

Zoekt u een kerstkadootje?

Voetbalijs

Deze Ice Cream Ball is zo ongeveer het meest unieke gadget van de laatste jaren. In de buitenste kamer van de bal doe je schilferijs met een schepje zout, in de binnenste metalen cylinder je anglaise. Vervolgens ga je twintig minuten voetballen en het ijs is klaar!

Nano Nee

Over de nano, het bacteriedodend gadget dat ik deze week publiceerde, kreeg ik een opmerking van Etienne. Het blijkt dat micro-organismen als geen ander in staat zijn om in een uv-omgeving te overleven. Zelf een retourtje maan aan de buitenkant van een ruimtecapsule blijkt geen probleem te zijn.

Knoflookpers

Deze knoflokpers bestaat uit een flexibele tube waarin u de teentjes bewaart. Druk op de tube en je hoort het kraken. Daarna komt een gepeld teentje tevoorschijn.

Hightech gootsteen

Bouwpakket

Sommige chefs maken van alles zelf. Kijk maar naar Edwin Vincke die het glazen serviesgoed zelf maakt. Er bestaat nu een nieuwe mogelijkheid: de pepermolen. Het bouwpakket kost 59 dollar.

Uitlaatburger

Onderweg een hamburgertje bakken terwijl u aan het rijden bent? Hier is een nieuw bakoventje dat u gewoon aansluit op de uitlaat van uw auto. Ik durf niet te beweren dat het een gezonde bereidingsmethode is.

Eerste inzendingen

Op mijn prijsvraag over de dodecaeder kreeg ik de eerste reacties binnen. Een anonieme inzender had het over een valse dobbelsteen. Pim de Bruyn ziet er een massagebol voor Wagyu runderen in. Joost Tammeling wil kennelijk graag winnen, want hij gaf diverse oplossingen. Een vleesvermalser voor reizigers: de bol bij het taaie vlees leggen en daarmee de hele dag galopperen, 's avonds een mals biefstukje. Als kruidenbuiltje in de pan. Als garde om mayonaise te maken. Om bladerdeeg te prikken. Of: maak aan de bol een touwtje vast zodat je hem niet verliest. Hij kan dan als projektiel dienen om een onwillige commis te straffen. Vroeger kregen domme leerlingen een koperen kookpot naar het hoofd geslingerd en dat is jammer voor het mooie materiaal.

Ik denk niet dat hiermee de juiste oplossing al gegeven is, want voor alle aangehaalde funkties zou je veel simpelere apparaatjes kunnen bedenken. Denk erom: de Romeinen waren niet dom!
Nog even de prijsvraag herhalen: wat deden de oude Romeinen in de keuken met de dodecaeder?

Nano

Deze Nano zou via ultraviolette straling 99,9% van alle bacteriën doden in 10 seconden. Dat zegt althans de fabrikant.

Raadsel

Van het kleinood dat u op de foto ziet, werden er in Noord-Europa 90 opgegraven. Ze werden gemaakt door de oude Romeinen en stammen waarschijnlijk uit de 1e tot 4e eeuw na chr. Het exemplaar op de foto werd opgegraven in de binnenstad van Tongeren, ooit een Romeins bolwerk. Niemand weet waar het ding ooit voor gediend heeft en er gaan tientallen theorieën de ronde. Het zou een meetinstrumentje zijn, een bibelot (Frans voor prullaria), een sierraad, een medium om in contact te komen met de goden, enzovoort. Maar wat me opvalt is dat geen enkele theorie deze dodecaeder (wan zo noemen ze hem) in contact brengt met de keuken. Dat gaan wij met z'n allen veranderen. Vandaar mijn vraag aan u. Stelt u zich voor dat zo'n dodcaeder bij u in de gereedschappenlade zou liggen, tussen de krabbers, parisienneboortjes, spuitmondjes, bakringetjes en proeflepeltjes in. Wat zou u er dan in uw keuken mee doen?

Degene die de origineelste oplossing bedenkt, krijgt van mij een mooi cadeau toegestuurd, namelijk een authentiek handgemaakt persoonlijk Laguiole mes! Attentie: de prijs komt alleen beschikbaar wanneer ik minstens tien originele antwoorden ontvang. Waar wacht u nog op?

Goedkoop en snel

Zo, nu weten we voortaan waarom fast food slechts is.