Roken in hotels bij wet verboden? Helemaal niet.

Bijgaande foto maakte ik van een bordje dat ik in mijn hotelkamer aantrof. Er zijn veel hotels die hun gasten willen doen geloven dat roken in hotels wettelijk verboden is. Maar is dat wel zo? Nee! De wet verbiedt het roken in openbare ruimtes en in het bijzijn van personeel. De hotelkamer is bepaald niet openbaar en personeel is niet aanwezig. De hoteliers liegen dus dat het gedrukt staat.
Een hotel mag zelf verbieden dat zijn gasten roken. Dat moet dan juridisch duidelijk zijn vóórdat ik mijn kamer boek. Want tijdens de boeking wordt een overeenkomst tussen twee partijen gesloten. Je kunt een eenmaal gesloten overeenkomst niet eenzijdig wijzigen. Als het bij het boeken niet duidelijk was dat ik niet mag roken, is een verbodsbordje op de kamer van geen betekenis, ik mag het gewoon negeren. En ook als er (zoals op bijgaand voorbeeld) een bordje staat dat mij op foutieve wijze op de wet wijst, mag ik gewoon roken. De hotelier had dan maar beter zijn huiswerk moeten doen.

Roken en drinken maakt minder kapot dan u denkt

Wetenschappers van het Albert Einstein College of Medicine aan de Yeshiva University in New York zijn met een opmerkelijk rapport gekomen dat velen met mij gerust stelt. Degenen die denken dat niet roken of drinken maar veel joggen het recept zijn voor een lang leven, hebben het mis. De wetenschappers keken naar het levensgedrag van langlevenden en het bleek dat die gemiddeld een "ongezonder" leven hadden geleid dat hun leeftijdsgenoten die al op het kerkhof lagen. Gemiddeld hadden ze meer gedronken en minder lichaamsbeweging gehad. Niet roken bleek ook al geen garantie voor een langer leven, opvqallend veel kettingrokers bleken nog in leven.
Om te bezien of het vooral een kwestie van genetische aanleg is, besloten de onderzoekers om de Askhenazi Joden onder de loep te nemen, dit is een bevolkingsgroep die een genetisch hechte entiteit vormt. Daaruit kwam duidelijk naar voren dat een lang leven vooral een gevolg is van erfelijke aanleg. Bij mannen bleken de genen trouwens een veel grotere rol te spelen dan bij vrouwen. De hoogbejaarden werden ook geïnterviewd. Wat waren de succesfactoren volgens henzelf? 33% dacht dat de genetische aanleg de oorzaak was, 32% noemde een fysieke activiteit en/of een druk en actief leven. Minder roken en drinken vond slechts 15% belangrijk. Met geluk (8%) of religie (6%) had de hoge leeftijd volgens de oudjes al helemaal weinig van doen.
Gaat u de pijp uit, geef dan niet meteen de schuld aan meneer Marlboro, maar eerder aan uw vader.

Reclame

Reclamemakers weten dat ze tegenwoordig politiek correct moeten zijn. Ze mogen wel liegen, want dat is politiek correct. Maar wee degene die roken of alcohol in een positief daglicht wil stellen of die de mensen dik in plaats van slank wil maken, die is nog niet jarig. Met heimwee mogen we terugdenken aan de tijden van weleer, toen genieten nog normaal was.


In de eerste helft van de vorige eeuw kreeg de mensheid heel wat ellende over zich heen. Twee wereldoorlogen met daar tussenin een crisistijd, er werd vaak honger geleden. Logisch dat daarop een reactie kwam. Zelf ben ik kleuter geworden met een dagelijkse portie Liga koek en een lepel levertraan. Op de Liga verpakking stond een dik kinderhoofd. Dat was het ideaalbeeld na de oorlog, dik zijn betekende welstand, dik zijn betekende geen honger meer. Makes children and adults as fat as pigs, was de slogan van limonademerk Grove's. Dat zegt al genoeg over het droombeeld. We zijn inderdaad zo vet als varkens geworden, vandaar dat de tegenwoordige reclamemakers zich buigen over yoghurtjes, liefst linksdraaiend. Wellicht zullen we over vijftig jaar meesmuilend naar de yoghurtreclame kijken, want tijden veranderen snel. De natuur, dus ook de reclame, speelt zich af in golfbewegingen van dik naar dun en van gezond naar genieten, en omgekeerd.


Momenteel is het zelfs wettelijk verboden om een campagne op te zetten die het roken bevordert. Dat is wel eens anders geweest. Twintig jaar geleden nog was de wereld doordrenkt van sigarettenraclame, het liefst met een stoere cowboy als boegbeeld. Er is een tijd geweest dat je lachende moeders en kinderen op rookreclames zag. Hoewel het bijgaande voorbeeld momenteel juridisch nog steeds zou kunnen, alleen als het gaat om tabak is reclame verboden. Op de advertentie lijkt het eerder om hennep te gaan.


Alcohol dan. De reclame daarvoor is nog net niet verboden. Hier kan de reclamemakers nog steeds zijn creativiteit in kwijt, hoewel voorzichtig. Een reclame zoals op bijgaande poster, die laat zien dat bier bevorderlijk is voor de borstvoeding, dat zou niet meer kunnen. Maar gelukkig zijn er nog creatieve geesten die alcohol in een positief daglicht stellen. Bijvoorbeeld door te laten zien dat je van whiskey slank wordt...

Wanrespect

Veel restaurants hebben geen enkele maatregel genomen om rokers tegemoet te komen. Ze moeten maar buiten gaan staan, zelfs in regen, wind en sneeuw, vernederend. Eigen schuld dikke bult zegt de (meestal zelf niet rokende) restaurateur, moet je maar niet roken. Trouwens, zegt hij, ik heb een grondige hekel aan rokers want telkens als de gerechten worden uitgegeven, staat de roker buiten, hij stuurt mijn keukenplanning in de war.
Rokers zoals ik zijn de paria's van de samenleving geworden, vieze mensen die bovendien geen respect tonen voor de keukenplanning. Dat is de wereld op zijn kop. De restaurateur laat een totaal wanrespect voor zijn gasten zien en in ruil daarvoor vraagt hij respect terug. Terwijl ik altijd dacht dat respect van twee kanten moet komen en dat nog steeds denk.
Er zijn uiteraard diverse restaurantjes waar eenvoudigweg de mogelijkheid niet bestaat om de rokers tegemoet te komen. Maar er zijn er ook héél veel die voor een gepaste accomodatie zouden kunnen zorgen. Zouden kunnen, maar ze vertikken het. Wanneer ik tegenwoordig een tafeltje reserveer, laat ik me over die accomodatie uitvoerig inlichten. Pas daarna neem ik het besluit of ik kom of niet. Vaak kom ik dus niet, ik ga niet buiten voor de deur staan, daar heb ik teveel zelfrespect voor.
Wat het in de war sturen van de keukenplanning is Blanche Vinke met een briljant idee gekomen. Al bij de boeking wordt gevraagd of iemand roker is. Die krijgt in De Kromme Watergang aan tafel een menukaart gepresenteerd waarin de rookpauzes zijn vermeld. Dt schijnt heel goed te werken, de keuken kan gewoon zijn tempo houden. Maar ja, niet voor niets won Blanche de ultieme gastvrijheidsprijs D'Couvert.

Genevièvre, let verdorie op je gezondheid!

Genevièvre, één van de grandmères in ons dorpje is vandaag honderd geworden! Dat is niet uniek, want ze is momenteel de negende, dit in een dorpje van 80 inwoners. In Saint-Pompon heb je dus statistisch veel kans om die gezegende leeftijd te bereiken. Hoe? Velen wijzen naar de rinquinquin. Zie voor het recept elders in deze blog. De verdere overeenkomsten zijn dat de meesten de ganse dag soep met eendenvet eten en ronduit lui zijn. Helaas is menigeen daarnaast ook een ongezonde kettingroker, waarbij de zware Gaulloises en Gitanes inmiddels zijn verruild voor een sjekkie.Wij roepen Genevièvre op om met haar ongezonde bezigheid te stoppen, want als ze zo doorgaat, zo zegt de dokter, heeft ze geen tien jaar meer te leven.

Statistisch niet significant

Over de gezondheidsrisico's van roken is al veel zin en onzin geschreven. Maar dankzij een nieuw officieel Amerikaans wetenschappelijk rapport komen we de juiste gegevens over meeroken te weten. Bij het onderzoek werden enkele duizenden Amerikanen vele jaren gevolgd. Er waren mensen bij die de hele dag door meerookten, anderen hadden nog nooit rook van dichtbij gezien. De uitslag van het onderzoek: Meerokers hebben een kans van 1 op 80.000 om aan longkanker te overlijden. Bij nooit-meerokers in dat 1 op 100.000. De anti rokers lobby concludeert aan de hand van die cijfers dat je als meeroker 25 % meer kans maakt om aan longkanker te overlijden. Maar dat is absoluut niet juist, het is alleen maar goochelen met cijfers om je eigen gelijk te halen.
Wat is de waarheid? 1 op 80.000 is omgerekend een kans van 12,5 op een miljoen. 1 op 100.000 wil zeggen een kans van 10 op het miljoen. Iedereen die ooit statistiek studeerde, weet wat de conclusie moét zijn: het verschil tussen 10 en 12,5 op het miljoen wordt door statistici gezien als "niet significant". Nu wil ik niet propogeren dat iedereen moet gaan mee-roken. Het enige dat ik wil beweren: we worden verkeerd voorgelicht door manipulators.

Aan de wet houden

De Misset Horeca Café Top-100 mag alleen nog bestaan uit rookvrije café's, zegt de juryvoorzitter. In de toplijst, zo maak uit uit het bericht op, mag alleen nog plaats zijn voor bedrijven die zich aan de wet houden.
Even slikken. Aan de wet houden? Dat is een breed criterium dat verder gaat dan roken alleen. Dus zal er straks geen top-100 meer zijn. Want laten we wel wezen: ooit een café gezien dat zich aan de wet hield? Rechte bananen bestaan niet, althans, ik heb ze nog nooit gezien.

Het ware geloof verkondigen in de baas zijn tijd

Stel je voor. Je hebt een baan met een salaris dat klinkt als een klok. Dan heb je meestal wel méér te doen dan met je hobby bezig zijn. Dat klinkt logisch, er zijn echter mensen die zich dat kunnen permitteren. Neem de directeur van Koninklijke Horeca Nederland. Als hobby, nee als regelrechte passie, heeft hij zich opgeworpen als redder des vaderlands, hij is namelijk anti-rook-lobbyist. Dat mag hij zijn, we leven in een democratie waarin iedereen voor zijn mening mag opkomen, zelfs fanatiek. In een democratie ook waarin het is toegestaan om je geloof aan de deur te verkopen. Maar doe dat dan in je eigen tijd en met je privé pet op. De directeur van Koninklijke Horeca Nederland, zo kunt u op twitter constateren, schept er genoegen in om zijn dwingende geloof al twitterend te verkondigen. Dat doet hij zonder ophouden, op een toon waarmee hij de roker liefst een beetje belachelijk maakt, afschildert als een zielepiet die niet mans genoeg is om zijn verslaving te trotseren. Elk uur dat hij twittert, rinkelt de kassa. Alle Jehova's zijn daar jaloers op, die moeten in hun vrije tijd langs de deuren.
Ik vermoed dat de man ooit een fanatiek roker is geweest. Want dat zijn meestal de fanatieksten. Mensen die nog nooit rookten, hoor je zelden klagen. De meesten vinden het weliswaar prettig om in een rookvrije omgeving te ademen, maar ook vinden ze de geur best wel eens lekker. De gestopten daarentegen verkondigen hun geloof als waren ze Bonifatius in eigen persoon. Alleen de vorm van hun kruis is anders. Jarenlang paften ze in hun auto met de kinderen op de achterbank. Maar vanaf het moment dat ze werden bekeerd, daalde er plotseling een heilig vuur over hen neder. Ik ben een roker. De directeur van Koninklijke Horeca Nederland vindt mijn dus een zielig figuur. Awel, dan hebben we dezelfde mening over elkaar.

Hier mag het wel

Er is een site in de lucht die aangeeft in welke hotels gerookt mag worden. Zo'n initiatief ondersteun ik van harte. Iedereen zijn eigen keuze, is mijn motto. Niet-rokers komen, dunkt me, tegenwoordig meer dan genoeg aan hun trekken. Zelfs in de hotels waar mag worden gerookt, zijn de niet-rokerskamers veruit in de meerderheid.
Komt u onderweg een hotel of andere horecagelegenheid tegen waar u mag roken, meld dat dan op:

http://www.hiermaghetwel.nl/

CD&V, de betuttelaar

De Vlaamse politieke partij CD&V pleit voor een totaal rookvrije horeca en wil een wetsvoorstel daaromtrend erdoor drukken. In de krant lees ik de kromme redeneringen die daar achter steken. Eerste argument: de federale overheidsdienst Volksgezondheid pleit voor een totaalverbod. Ja hola, natuurlijk pleit ze ervoor. Meer verboden om te controleren, betekent meer macht. En dat is het enige waar overheidsdiensten op uit zijn. Een ander argument dan. Het schijnt dat diverse café's de grenzen van de wet opzoeken en creatieve oplossingen bedenken in de combinatie eten, drinken en roken. Ja hallo. Als dat een argument is, dat moet je tegelijk alle creativiteit bij alle wetten onder de loep nemen, zoals de fiscale wetten. Bovendien blijkt dat meer dan 80% van de café's in orde is. Dat kun je ten aanzien van de fiscale regels moeilijk veronderstellen, want daar is het een beroepssport van grote ondernemingen met een leger aan advocaten en fiscalisten die de grenzen opzoeken.
Nog een argument: Maar liefst 65% van de Belgen is voorstander om het roken volledig te verbieden, zo wordt gesteld. Wie is die 65%? De niet-rokers uiteraard. Die hebben een principiële mening of hebben na een leven van drie-pakjes-per-dag een fanatieke jaloerse opstelling. "De Belgen", dat kan van alles zijn. Voor de 65% zijn er meer dan genoeg mogelijkheden om rookvrij te drinken. Ze willen het roken verbieden in café's waar ze nooit zullen komen.
Laatste argument van de CD&V: de uitbaters van eetgelegenheden steunen een algemene rookregeling (lees: rookverbod) die iedereen gelijk behandelt. Maar dat staat toch al in de wet? In eetgelegenheden mag niet worden gerookt, punt aan de lijn.
Het is opmerkelijk dat CD&V wil betuttelen waar dat helemaal niet nodig is. De wonden van de verkiezingsuitslag zijn nog niet gelikt of men wil ons weer van de kansel de les lezen. België zou eens naar de omringende landen moeten kijken. Daar wordt de aanvankelijke betutteling afgezwakt om heel goede redenen. Zoals zo vaak wil België het altijd anders doen. Alsof er geen andere politieke vuiltjes klaarliggen om te worden opgeruimd, op z'n zachtst uitgedrukt. Ach, misschien is het allemaal bedoeld als afleidingsmanouvre. Weet in elk geval op wie u strakt wel of niet moet stemmen: op CD&V. Dat ligt aan uw eigen betuttelingsdrang.

Om dieper over na te denken

Deze nacht brandde in Eindhoven een tabaksgroothandel uit. Naar schatting gingen 164 miljoen sigaretten, shag-equivalenten en sigaren smeulend in rook op. Volgens de brandweer was er geen probleem voor omwonenden, er kwamen geen schadelijke stoffen vrij. Dat is iets om dieper over na te denken, denk ik.

Nederland rookt weer

De partijen die het rookverbod van tafel willen vegen, hebben de Nederlandse verkiezingen gewonnen. De VVD was altijd tegen het verbod. De PVV vond het verbod KLINK-klare onzin en wil dat de wetgeving snel wordt teruggedraaid. In de vooravond van de verkiezingen zei zelfs de PVDA voorman voor de camera dat het verbod wat hem betreft te ver was doorgeschoten. Maar dat laatste kan ook een electoraal praatje zijn. Hoe dan ook, de partijen die altijd met opgeheven vingertjes klaarstaan, de partijen dus die de wijsheid in pacht hebben en vinden dat de mensen niet capabel zijn om zelf beslissingen te nemen, die partijen zijn overwegend afgestraft. Zouden ze er ooit iets van leren?

Overpeinzingen: Roken op de hotelkamer

De rooksalon in Apollo Amsterdam

De voormalig general manager van NH Barbizon Palace Pieter Bonnema, zond aan Misset Horeca een open brief met als onderwerp het roken in hotels. Steeds meer hotels verklaren hun etablissement geheel rookvrij en dat zal wel te maken hebben met operationeel gemak. Jarenlang was er in de hotellerie een perfecte oplossing voor rokers- en nietrokerskamers, een zeer gastvriendelijk antwoord op nieuwe trends. De hotelkamer betekent voor een reizende roker het einde van een reeks frustraties die hij op reis ervaart: niet roken in de taxi, op het vliegveld of in het station, niet tijdens de vlucht of in de trein, niet in de lobby of de hotelbar. De roker past zich aan, maar om nu ook alle hotelkamers tot verboden gebied te verklaren, gaat wel erg ver. Bekende slogans als "A home away from home" klinken dan lachwekkend, en de wensen van àlle gasten worden botweg genegeerd. Momenteel wordt het rookbeleid voornamelijk bepaald door het feit of de general manager of ketenverantwoordelijke zelf roker is of niet. Een treurige constatering die volgens Bonnema het teveel aan hobbyisme en amateurisme van de hotelbranche weer eens bevestigt.
Bonnema slaat de spijker op z'n kop. Veel hotels doen alsof het roken op de kamer wettelijk verboden is, maar dat is natuurlijk niet zo. De wet verbiedt te roken in aanwezigheid van personeel. In een hotelkamer kan dat hooguit het personeel van een escortbureau zijn en dat soort gunt haar clandizie meestal wel een rokertje na het geloste schot.
Zo'n dertig procent van de wereldreizigers is roker, dat is een getal waarmee je zakelijk gezien rekening mee zou moeten houden. Ik vind het in elk geval bijzonder prettig als ik voor een rokerskamer mag kiezen. Gedurende het laatste jaar sliep ik in naar schatting 60 tot 80 hotels wereldwijd en in slechts één geval kon ik voor een rokerskamer kiezen: nH Maastricht. In slechts één ander geval (Apollo Amsterdam) trof ik inpandig een rokersruimte aan. In alle andere gevallen werd ik geacht om buiten te gaan staan, desnoods in de regen of de sneeuw. In één hotel was roken op de kamer verboden, maar brandde de hotelier wél wierrookstokjes op de kamers. Dat alles noem ik geen gastvrijheid, dat noem ik egoïsme. Dat je met roken niemand lastig moet vallen, is een logische regel. Maar dat je in je uppie je eigen keuze maakt, moet een grondrecht zijn.
De hotellerie maakt moeilijke tijden door. Dat merk je wel wanneer je aan de bazlie over de prijs onderhandelt. Voor mij mag het in die sector nog veel slechter gaan zolang het egoïsme hoogtij viert. Alle rokers ter wereld zouden rookvrije kamers gewoon moeten boycotten, nóg eens 30% minder omzet. Maar ja, hoe organiseer je zoiets? Je zou in elk geval al moeten weten waar je als roker welkom bent. Meestal is dat volstrekt onduidelijk. Ik weet pas of ik mag roken als ik wel of geen bordje op de kamerdeur zie. Hotels maken er op hun internetsite meestal geen melding van, ze hebben behoefte om hun rookbeleid te verbergen tot op het moment dat ze mijn creditcard in handen hebben. Ze zijn dus niet alleen egoïstisch, ze zijn ook nog geniepig en lomp.

ALLE OPLOSSINGEN TEZAMEN

De btw gaat aanstaande januari voor de Belgische restaurateurs terug van 21 naar 12 procent, zo kondigde de regering gisteren aan. We vinden het fijn dat er eindelijk iets gebeurt, toch blijft het een halfbakken Belgische oplossing. Voor de gehele horeca heb ik nu een briljant plan ontwikkeld dat ook in andere landen zou kunnen worden toegepast. We kunnen namelijk twee losstaande zaken eenvoudigweg aan elkaar koppelen: de btw en het rookbeleid.
Wat het roken aangaat, ben ik een fervent voorstander van baas in eigen longen, zonder dat het anderen hindert. Wanneer (zoals in Spanje) elke horecaondernemer mag kiezen of er in zijn zaak al dan niet gerookt wordt en dit via een sticker op zijn voordeur aangeeft, is daar dan iets mis mee? Iedereen kan dan zijn eigen keuze maken, rookvrij of bruin. Voor restaurants zou dat in mijn ogen kunnen gelden voor momenten dat niemand (meer) eet. Wanneer er zo'n regeling zou komen, kunnen de rokers ter compensatie een btw-verlaging in de horeca betalen. De prijs van een sigaret of sigaar zou daarmee flink stijgen, als roker zou ik daar geen probleem mee hebben.
In het restaurant zou de sigaar na de maaltijd, liefst bij de open haard en vergezeld van een mooie armagnac, weer terugkomen van weggeweest. Die sigaar zou dan wel het dubbele kosten, geef niet want ook de prijs van kaviaar of tarbot is in relatief korte tijd verdubbeld. Luxe genieten kost nu eenmaal geld. Met dit plan worden twee vliegen in één klap gevangen: een algemene btw-verlaging naar 6% wordt voor de regering een nul-operatie, de hevige prijsstijging zal meer mensen met roken doen stoppen (overheidsbeleid) en het dispuut over roken kan definitief tot het verleden behoren.

PEUKENSTATISTIEK

Met statistieken kun je àlle kanten op. Het was een belangrijk deel van mijn economische opleiding en ik kan me nog herinneren hoe de prof ons oefeningen liet doen die aan de hand van dezelfde gegevens telkens het tegendeel bewezen. Of je leerde hoe je de resultaten vooraf al kon bepalen door de vraagstelling naar je hand te zetten. Vooral de combinaties van de truukjesdoos zijn interessant.
Onderzoeken worden meestal gehouden om een vooringenomen stelling te bewijzen. En dat lukt dus àltijd. Elk onderwerp ter wereld heeft zijn pro- en zijn antilobby, beide partijen maken driftig gebruik van dezelfde statistiek. Nu ook weer. De website restaurant.nl liet een onderzoek doen naar de tevredenheid over het rookverbod bij restaurateurs. Dan moet je eerst al weten: is de onderzoeker (of degene die de opdracht gaf) zelf roker of niet. Want zelden zijn er onderwerpen geweest die zo geprofileerd zwart-wit waren: rokers willen pertinent roken en niet-rokers willen een pertinent verbod.
Het onderzoek onder de restaurateurs geeft twee belangrijke zaken aan. Ten eerst blijkt tweederde van de ondervraagden tevreden te zijn met het rookverbod en eenderde niet, zo vermeldt het persbericht. Ten tweede blijkt dat 49% van de ondernemers de asbak weer op tafel zou zetten al dat mocht, tegen 44% die dat niet zou doen. Hoe moet je deze eenvoudige cijfers nu interpreteren? Dat ligt eraan wat je wilt zeggen. Op de site van Misset Horeca staat met vette kop: "Tevredenheid over rookverbod bij restauranthouders". Dat zegt minder over het onderzoek dan over de redacteur die de kop plaatste. De toon is met die kop gezet, de minister zal tevreden zijn.
Even goed had de kop kunnen zijn: "De meeste restaurateurs willen de asbak terug". Iedereen heeft dus gelijk en kan, afhankelijk van zijn persoonlijke standpunt, de publieke opinie manipuleren met een kop. Koppen zijn de enige teksten die goed gelezen worden en blijven hangen.
Wie van de restaurateurs wil de asbak terug op tafel? Uiteraard de rokende restaurateurs. Horecaffers roken nu eenmaal veel meer dan de gemiddelde Nederlander, dus dat ze aan een meerderheid komen, is niet verwonderlijk. Wie van de restaurateurs wil de asbak niet meer op tafel? Dat zijn gewoon degenen die zelf niet roken. Is dat zo? Je zou je onderzoek veel dieper kunnen houden. Bijvoorbeeld is interessant: welke zelf rokende restaurateur wil de asbak niet terug op tafel, louter omdat hij over een prima rokersruimte beschikt? En: welke niet-rokende restaurateur wil de asbak wel degelijk terug omdat het verbod hem te veel omzet kost?
Beter kunnen we gewoon geen onderzoeken meer houden. Ze kosten tijd en geld en bewijzen alleen hetgene dat je wilt bewijzen.