EEN AMI OP BEZOEK

Gisteren was Martijn bij me op bezoek in Saint-Pompon. Hij is de chef van Château Les Merles in de buurt van Bergerac, dus hoefde hij niet àl te ver te rijden. We trokken een fles Pécharmant Château de Tiregand 2005 open en filosofeerden er op los. Martijn groeide als het ware op met Saisonnier en werkte onder andere bij de Amis Saisonnier Willem Dankers en Toine Smulders alvorens chef te worden. Zijn droom -zelf tot de club behoren- kwam anderhalf jaar geleden uit. Om niets te missen van het clubgevoel legt hij duizenden kilometers af. Zo was hij aanwezig op de EFFF mochten we hem en zijn Marion verwelkomen op de Ami-dag in St.Laureins. Daar kwam hij diverse oude bekenden tegen en maakte hij nieuwe vrienden. Veel contact heeft hij sindsdien met de Amis Raoul Reichrath (Le Grand Pré, Rouaix) en Vincent Arnould (Le Vieux Logis, Trémolat).

Het werd vooral een gezellige middag. Toen de fles leeg was, verplaatsten we ons naar dorpscafé Chez Bruno waar de Ami kennis maakte met verschillende van mijn dorpsgenoten. Bent u ooit in de buurt van Saint-Pompon óf Schilde, welkom! Ik heb nog volle flessen genoeg.

Vandaag is mijn laatste officiële werkdag in Saint-Pompon, want morgen moet ik vertrekken. Donderdag komen in Schilde namelijk Alfred (Koppert Cress) en René Vloemans (Pane Italiano) op bezoek en daar wil ik uiteraard graag bij zijn. Van Joost heb ik de laatste weken taal noch teken gehoord, die wil natuurlijk bewijzen dat ik overbodig ben geworden. Gelijk heeft ie, maar ik moet er nog wel aan wennen...

WATERSTRAAL

De lichtkraan is een relatief goedkoop opzetstuk dat op de meeste kranen past. Zodra je de kraan opendraait, zorgt inwendige verlichting ervoor dat de waterstraal blauw is. Maar komt het water boven de veilige grens van 39°C, dan verandert de kleur in rood. Werkt op bijgeleverde knoopcelbatterijtjes en kost bij http://www.icadeau.nl/ slechts € 12,95.

VIERKANT EI

De Egg Cuber is een glazen potje met twee halzen. In de middenste hals giet u de eidooier, in de buitenste het eiwit. Potje koken, vierkantgekookt ei. Is beter stapelbaar?

DROMEN

Was het maar vast advent. Dat zei Sonnevelt ooit tijdens een conference. Hem ging het als opperstalmeester om de chocalade die door Hare Majesteit voor het huispersoneel werd geschonken, mij gaat het vooral om andere winterse geneugten zoals de Tuber Melanosporum. De zwarte truffel, ik geef het grif toe, is zelfs vaker in mijn gedachten dan een volronde damesboezem. En dat wil wat zeggen! Die boezem? Ach, op straat rijden er genoeg rond, zelfs op oude fietsen. Wil je een boezem dan krijg je een boezem, alle maten zijn het hele jaar door voorhanden. Maar de zwarte dame... die gedraagt zich dermate arrogant dat ze zich slechts in een korte periode laat zien. Er ontstaat hunkering en dus gaan de hormonen spelen. Hetzelfde heb ik met de blonde dame, de asperge. Want zodra het advent is en ik van de truffel snoep, hoor je me verzuchten: was het maar alvast lente. De zwarte en de blonde, ze zijn allebei mijn maitresses. Omdat ze zo vaak onbereikbaar zijn. Als ik er eenmaal van heb geproefd en is mijn allereerste behoefte bevredigd, dan zijn ze plotseling niet zo bijzonder meer. Ze horen dan bij het leven en na een tijdje ontstaat de sleur. Aan de andere kant van het hek is het gras altijd groener. Lig je met de zwarte in bed, dan denk je aan de blonde. En andersom. Ik eg het ze nooit, in mijn dromen liggen we met drieën in bed. Dat zijn momenten waarop ik de wekker kan vervloeken.

Juiste temperatuur

Deze botervloot, verkrijgbaar in diverse uitvoeringen, bevat een koeling die uw boter op de perfecte temperatuur houdt. De batterij laadt u op door hem in de charger te pluggen.

L'HISTOIRE SE REPÊTE TOUJOURS

Mijn eerste herinneringen aan een gastronomisch restaurant, ze maakten indruk, enkele details vergeet ik nooit meer. Het was bij het officiële openingsdiner van Cocagne, het eerste luxe hotel van Eindhoven, een prestigeproject van Philips. Hoe oud was ik toen? Een jaar of tien, dus moet het rond 1960 zijn geweest. Het was uiteraard uitzonderlijk dat een tienjarige daar aan tafel zat, er waren hooguit drie leeftijdsgenootjes aanwezig die tot de happy kliek rond meneer Frits behoorden. De chefkok (was het Jan Hekkelman?) had een serie hors d'oeuvres bereid. Zo werd ik voor de eerste maal met kreeft geconfronteerd. Hoofdgerechten waren er zowel in vis als vlees. De vis was een sole picasso, in die tijd een vooruitstrevend gerecht. Vermoedelijk zal de fruitcocktail uit een blik Delmonte zijn gekomen, ISPC bestond nog niet. Van het vleesgerecht kan ik me alleen nog het garnituur herinneren omdat een in rok geklede meneer beleefd kwam bijscheppen toen het bord leeg was. Hij had een grote schaal waarop kunstig aardappelpuree was gespoten. In het midden lagen hele kleine doperwtjes. Ik vermoed dat die groentjs eveneens uit blik kwamen, hoe zou het in die tijd anders hebben gekund? Van de drie dingen die ik me dus herinner, kwamen er twee uit blik en één uit een ander pantser. En misschien was die kreeft geen kreeft maar krab en kwam die ook uit blik.
We kunnen ons tegenwoordig geen topgastronomie voorstellen waarbij de chef een blikopener hanteert. Vliegtuigen vliegen de hele dag rond om ons op onze wenken te bedienen. Is het hier winter, dan is het ergens anders wel zomer. We kijken nergens meer van op, we raken nog maar moeilijk onder de indruk van grondstoffen of bereidingen, ook al zijn ze nog zo extreem. Maar ik ben blij dat ik de basis van dit alles heb meegemaakt: lekkernijen uit blik. Duizenden gastronomische ervaringen sindsdien ben ik al lang weer vergeten. Maar wat ik als tienjarige at, dat blijft in mijn geheugen gegrift.
Topgastronomie is geen vaststaand feit, het is een voortdurende beweging. Na de tweede truffel of het tweede lepeltje kaviaar haal je je schouders op, er moet méér uit de kast komen om indruk te maken. Zo blijft het maar doorgaan. Geen wonder dat chefs furore maken als ze steeds maar extremer worden. Totdat een plafond is bereikt. Dan gaat alles weer terug naar de basis. Wie weet zal er een toekomstige generatie chefs opduiken die alles uit blik doet. L'histoire se repête toujours, de geschiedenis herhaalt zich altijd. Dat is een natuurwet.

Geen puree meer

U loopt altijd met een banaan op zak ofschoon u weet dat dit fruit in uw zak binnen enkele uren bananenpuree wordt. De wereld gaat er voortaan heel anders uitzien, want dankzij de bananabox hebt u nooit meer puree in uw broek.
Prefereert u een witte box, dan is er de bananabunker.

Waterkraan

Monteer deze EZ Faucet EZF001C op uw waterkraan en draai niet meer aan de waterknop. Een infrarood lichtje herkent uw handen en geeft water. Batterijtjes niet inbegrepen.

ODE AAN DE AVALANCHE

Enkele maanden geleden schreef ik op dit/deze blog over mijn Chevy SSR, de enige officiële cabriolet/vrachtwagen ter wereld. Maar daarmee deed ik misschien te kort aan mijn andere auto waar ik zo verliefd op ben: de Chevy Avalanche. Tegenwoordig is hij bij de dealer op bestelling verkrijgbaar; toen ik hem kocht, moest ik hem zelf in Canada halen. Het voordeel daarvan was, dat ik niet gebonden was aan een standaard uitvoering. Dus zit er 523 pk onder de kap. Dat vermogen zorgt ervoor dat het 3,5 ton wegende monster naar 100 optrekt in 6 seconden. Vermogen, daar wen je aan. Dat is zoals geld: iedere rijkaard zal zeggen dat geld niet belangrijk is. Maar de spreekwoordelijke luxe en degelijkheid, daar ben ik me nog elke dag bewust van. De auto heeft de bagageruimte van een vrachtauto, desondanks zitten er vijf zeer comfortabele stoelen in. Stoelen die je met behulp van negen electromotortjes in de meest gekke richtingen kunt bewegen. Je kont of rug traploos verwarmen, van je fauteuil een kuipstoeltje maken, het kan allemaal. Er zijn nog veel meer knopjes waarmee je eigenwijs kunt zijn. Zo kan je de hoogte van de pedalen regelen. Ook in de achteruitkijkspiegel zitten allerlei knopjes en dat heb ik in het begin, voordat ik de gebruiksaanwijzing las en nog niet wist dat ik een gratis jaarabonnement had, goed geweten. Het rode knopje verbindt je namelijk met een Canadese alarmcentrale die direct een helicopter wil laten opstijgen. Andere knopjes zijn er voor spraakgestuurde e-mail en een soort van internet. Tot enkele jaren geleden kon ik tv kijken, helaas liet ik 's nachts een keer het dak open staan. Stortbui. De auto is muisstil en maakt op de snelweg slechts 1200 toeren.

De bergruimte is legendarisch. Toen ik in Sarlat 40 balken van 4,20 lengte ging kopen omdat die ik die voor mijn verbouwing nodig had, vroeg men mij wanneer ik de partij geleverd wilde hebben. Toen ik zei dat ik het spul zelf mee wenste te nemen, barstten de winkelbedienden in schaterlachen uit. Tot de partij geladen was en ik vrolijk wegreed, zonder uitsteeksels.

De Avalanche is vooral een betrouwbare partner. Elke die maanden moet hij naar de garage voor een servicebeurt, elke drie maanden wordt me gevraagd of er iets aan mankeert. In de zes jaar dat ik de Avalanche nu heb, kon ik niet één keer een defect bedenken. Dat is ook de belangrijkste reden waarom ik de SSR kocht: om de Avalanche te sparen. Ik denk er niet aan om hem te vervangen, hij kan nog twintig jaar mee.

Meat sniffer

Is het vlees nog in topconditie? Dat is een kwestie van ruiken. Voor mensen met een ongevoelige of té gevoelige neus, is er een apparaatje op de markt gekomen dat de neus vervangt: de Sensor Fresh Food Smeller. Je moet het maar bedenken.