Tot de bom barst

Toen ik een paar maanden geleden een nieuwe blog opstartte om mijn ongenoegen over het huidige Europa te uiten, kregen ik binnen een paar weken een bericht van google dat mijn blog was aangevallen. Wachtwoord wisselen enzovoort. Voor mij was dat reden om de blog uit de lucht te halen, want kennelijk speel je gevaarlijk spel als je het niet met de bobo's eens bent. Toch blijf ik van tijd tot tijd behoefte voelen. Zoals nu.
In Nederland zijn 67.000 handtekeningen opgehaald om een referendum af te dwingen, velen hebben zoals ik het gevoel dat Europa totaal verkeerd met ons bezig is. Er gaat steeds meer macht naar Brussel waardoor de democratie buiten spel komt te staan. Kijk maar naar de politici die op tv kritische vragen kijgen. Hun antwoord is vaak dat ze er niets aan kunnen doen, het is Europa die beslist. De Nederlandse Tweede Kamer voelt niets voor een referendum en wimpelt die weg. Waarom? Dat is zonneklaar.

Politici rekenen erop dat hen na verloop van tijd een mooi baantje wordt aangeboden. En ook hebben de partijen behoefte om af en toe iemand in de luwte te plaatsen, omdat hij zich misdroeg of een lastpost met een eigen willetje is. Vroeger werden ze na verloop van tijd burgemeester of commissaris van de toenmalige koningin. Maar ja, het aantal gemeenten is drastisch geslonken en ook het aantal provincies zal binnenkort afnemen. Hoe kan je interessante goedbetaalde luie baantjes creëren? Geen probleem, want we hebben Europa. De leden van het nationale parlement zijn absoluut niet begaan met de stemming die onder de mensen heerst, nee, ze denken vooral aan het baantje dat ze straks ongetwijfeld zullen krijgen. Meer dan een miljoen  per jaar om af en toe een handtekening te zetten in een Brussels aanwezigheidsregister.
Ik voorspel u dat de aversie tegen Europa alleen maar zal toenemen. Tot de bom barst.

Mijn nieuwe blog

Gisteren ben ik met een nieuwe blog gestart. De Europese maat is voor mij helemaal vol. Lees vandaag bijvoorbeeld hoe Europa de kleinschalige teelt van mooie oude groentenrassen gaat verbieden. Straks mag er alleen nog "ambtshalve goedgekeurd zaaigoed" worden verkocht. De lobby van enkele multinationals kan nu zegevieren. Maar gaan wij allemaal braaf accoord met dit soort onzin die ons vak bedreigt? Of gaan we er samen iets aan doen?

http://tegeneuropa.blogspot.com

Een koekje van eigen deeg

Altijd blijf ik moeite houden met de Franse taal. Niet dat ik die taal niet beheers, vermoedelijk ben ik wat dat betreft een twaalf- tot veertienjarige. Niet slecht als je bedenkt welke grote bek men op die leeftijd al kan hebben. Met een brood kopen, met mijn timmerman over technische onderwerpen babbelen, zelfs met de boucher praten over het stukje vlees dat aan de achterkant van de lies van een koe zit, daar heb ik geen problemen mee. Het is echter zo dat het altijd lijkt alsof de fransozen met je willen lachen. Ook ú maakt het mee. Je zit op een terrasje en je wilt je tweede koffietje bestellen. Wat zeg je dan tegen de garçon? "Encore un café s'il vous plaît". En weet je wat die belhamel dan terug zegt? "Un autre café?" Dus op het volgende terrasje zeg je: "Un autre café s'il vous plaît". Waarna de collega-belhamel zegt: "Encore un café?" Kijk, dat kan ik niet hebben. De fransozen moeten altijd meesmuilen als ze een buitenlander voor de gek kunnen houden. Terwijl ze zelf niet de Franse taal niet echt beheersen, zelf met hun eigen patois al moeite hebben.
Ooit heb ik de boel helemaal voor de gek gehouden. Dat was toen ik werd benoemd als ere-burgemeester van Heiligenstein, een kleine gemeente in de Elzas. Mijn inauguratierede heb ik toen helemaal in het Nederlands gedaan, ze konden van mij de pot op. Toen ik helemaal klaar was met mijn extra lange speech begon iedereen te klappen. Voor één keer heb ik ze toen een koekje van eigen deeg kunnen geven. Ik hoop vurig op nog meer koekjes. Wie wil mij nog meer als ereburgemeester?

De neuro en de zeuro

We maken heel spannende tijden mee, hoewel niet iedereen dat ten volle beseft. Onze welvaart staat op de tocht en geen klein beetje. De gigantische schulden van de Grieken zullen ongetwijfeld worden afgeboekt. Daar ginds heeft men altijd feest gevierd op onze kosten. Met Spanje, Italië en Frankrijk is het niet veel beter gesteld. Nu was het piepkleine Griekenland nog te overzien, de drie volgende landen met problemen zijn vele malen groter, dus ook hun (onze) problemen. Hoe gaat dit aflopen? Allereerst is het te merken aan de pensioenen die gegarandeerd veel lager zullen zijn dan beloofd. Vervolgens zult u merken dat u bij de bank geen lening meer krijgt. Daarna zullen de belastingen worden verhoogd, want het gat moet gedicht. Het gevolg van dit alles kan zijn dat de economie in elkaar stort.

De oorsprong van het probleem zit in Duitsland en Frankrijk. Die vonden zich dermate groot dat ze boven de wet mochten staan. Hun begrotingstekorten waren veel groter dan binnen Europa was afgesproken, maar niemand durfde er iets van te zeggen. Dat kan ik ook, moeten andere landen hebben gedacht.

We zien nu een aaneenschakeling van halfslachtigheid, er worden geen drastische beslissingen worden genomen, het probleem wordt daardoor met de dag erger en duurder. Wat we een paar jaar geleden al hadden moeten doen, is erkennen dat Europa uit twee totaal verschillende werelden bestaat: noord en zuid, de Germaanse en de Romaanse cultuur. Die breng je met vergaderingen niet dichter bij elkaar. Die Marckel en Sarkozi samen. Dat is de Deutsche Grundlichkeit versus de Franse slag. Als Europa uit twee Europa's bestaat, wordt het tijd om ook te denken aan twee verschillende euro's: de Neuro voor het Noorden, de Zeuro voor het Zuiden.

Gaat de gastronomie er iets van merken? Zonder twijfel. De babyboomers die met pensioen zijn of gaan, vormen voor de gastronomie een interessante en sterk groeiende doelgroep. Houd er rekening mee dat gepensioneerden of bijna-gepensioneerden met de dag voorzichtiger zullen worden. Als zij per maand minder krijgen, zal dat op de eerste plaats ten koste van de luxe gaan. Wat kan een restaurateur doen? In elk geval met onmiddellijke ingang voorzichtiger worden. Denk tien keer na voordat u grote investeringen doet. Houd het personeelsbestand nog eens tegen het licht of het met een mannetje minder kan. U bent gewaarschuwd.

Volgende maand, op het GildenEvent in Ede, zal ik hierover een spreekbeurt houden. Tegelijkertijd zal ik dan mijn boek "Tweede Overpeinzingen" presenteren, waarin een hoofdstuk aan de simpele-basiseconomie-voor-restaurateurs zal zijn gewijd.

De Dag van

Joepie, het is vandaag de officiële Dag van Europa. Dat hoorde ik vanochtend op het radionieuws, dus ging ik eens surfen om te bezien wat men met die Dag van Europa bedoelt. Het blijkt allemaal heel simpel: tijdens de Dag van Europa hebben alle Europese ambtenaren vrij. Verder niets. Je zou denkien dat Europa de dag aangrijpt om het eigen blazoen op te poetsen, nee, gewoon een dag vrijaf.
Ook de Dag van de Arbeid heb ik nooit begrepen. In België is 1 mei, de socialistische Dag van de Arbeid, een officiële vrije dag. Die ik als werkgever moet betalen. Op de Dag van Europa is er geen Europa, op de Dag van de Arbeid is er geen arbeid. Wat zou het mooi zijn als er op Dierendag geen dieren zouden zijn. Geen geblaf, geen geschijt, geen vogels die hun excrementen vanuit de boom op mijn auto werpen. Dat is meteen ook de reden dat ik een Dag van de Gastronomie niet zie zitten. Want op die dag zouden alle koks vrijaf hebben, zouden de restaurants gesloten zijn.

3000 euro opslag

Wat zou het mooi zijn. Je wilt salarisverhoging en je mag die zelf invullen. Liever geen salaris maar een nog vettere onkostenvergoeding? Geen probleem, vul maar in. Ook ondernemers komen voor deze aanbieding in aanmerking, we laten het gewoon iemand anders betalen. Nee, dit is geen droom, dit is werkelijkheid. Alleen bent u zo stom geweest om te kiezen voor de gastronomie en niet voor de politiek.
Op de officiële site van het Europees Parlement staat te lezen welke bedragen een parlementslid krijgt. Schrik niet, het is een hele waslijst.

Het maandloon: 7.956,87 euro.
Maandelijkse vergoeding voor algemene uitgaven 4.299 euro.
Reiskosten 50 cent per km of ticket business class.
jaarlijkse reisvergoeding 4.243 euro.
verblijfsvergoeding 304 euro per dag.
accomodatie plus ontbijt 152 euro per dag.
Vergoeding voor eigen secretaresse 19.709 euro per maand.

Dat is allemaal peanuts natuurlijk, daar kom je niet van rond. Dus wat hebben de 736 europarlementariërs deze week gedaan?  Ze hebben bepaald dat ze hun maandelijkse onkostenvergoeding met 3.000 euro laten stijgen.
Even wat extra cijfertjes: de begroting voor het Europees Parlement bedraagt 1,5 miljard euro per jaar. Daarvan wordt 25% gereserveerd voor de parlementariërs. Dat is ruim 2 miljoen per parlementslid.
Nogmaals, u bent zo stom geweest om het verkeerde beroep te kiezen. Ik ook.