DE OPRECHTE TRUFFEL

Gisteren plaatste ik spontaan een berichtje op Facebook, waarbij ik aangaf dat ik me vanaf aanstaande december wil gaan bezighouden met de distributie van truffels. Oprechte truffels uit de Périgord.
Aanstaande december ga ik officieel met pensioen als culinair uitgever en stilzitten is niks voor mij. Ik woon inmiddels al in het hartje van de Franse Périgord (de Périgord Noir), een gebied dat wereldberoemd is om zijn wintertruffels. Onder mijn eigen grond groeien ze ook. U begrijpt dat mijn truffelkennis bovengemiddeld is geworden, al zeg ik het zelf.
Dat ik me meer met truffels wil bemoeien, komt omdat ik de truffelhandel in de Benelux met kromme tenen aanschouw. Truffelpaus Rudy Devolder heeft me meermaals laten zien wat er onder de naam "Melanosporum" wordt verkocht. Bij ontleding van partijtjes kwamen we tot de conclusie dat telkens meerdere truffelrassen waren vermengd. De chefs hebben er te weinig verstand van dus merken ze het niet? Zelfs kwamen we ooit een aangekleed pingpongballetje tussen de truffels tegen. Nu wil ik niet alle handelaren over één kam scheren, er zullen best wel een paar betrouwbare zijn. Als ze zelf onvoldoende verstand van zaken hebben, kunnen ze zich eventueel door de Italianen in het zak laten zetten. Zelf zijn ze dan oprecht, maar hun truffels niet. Tijdens een bezoek aan Umbrië werden Rudy Devolder en ik uitgenodigd om incognito te bekijken welke praktijken er zich afspelen. Onze conclusie was dat je met truffels rijker kan worden dan met heroïne. Kijk, het zit zo. Je koopt in China truffels van het ras Indicum. Deze hebben totaal geen smaak, maar lijken uiterlijk veel op echte truffels. Per container ingekocht, kosten ze in China ongeveer 8 euro per kilo. Je laat ze wat indrogen en gooit ze vervolgens een nachtje in een teil met water waaraan een beetje kunstmatig truffelaroma is toegevoegd. 's Ochtends zijn ze gezwollen en hebben dan een geur die aan truffels doet denken. Ze kunnen dan als Melanosporum worden verkocht voor 1.200 euro. Als je een kilo product in één nacht 1.192 euro in waarde kunt laten stijgen, dan is dat big business...

De meeste in Europa geoogste truffels zijn de zomertruffel Aestivum en de herfsttruffel Unicatum. Ze mogen dan officieel truffel heten, maar hebben voor mij alleen uiterlijk met truffel te maken. De geur en smaak zijn een beetje humus- en hazelnootachtig. Er is nog een ander ras, de Mesentericum. Deze wordt vaak aangeboden als "Bagnoli truffel". Hij is vergelijkbaar met de zomer- en herfsttruffel, maar heeft een hinderlijke zwavelgeur en -smaak. Als u ooit zomer- of herfsttruffels koopt die een truffelgeur hebben, vertrouw ze dan niet. Wellicht hebben ze ook in het teiltje gelegen. Zeer bedenkelijk vind ik de chefs die bijvoorbeeld zomer- of herfsttruffel over een salade schaven of raspen en de salade "op smaak brengen" met truffelolie. Dat is de grootste rotzooi die er bestaat. Hoewel sommige truffelhandelaren beweren dat hun truffelolie écht is, is dat nooit zo. Truffelolie wordt gemaakt van derivaten uit de petrochemische industrie. Soms wordt er een flintertje herfsttruffel in de olie gedaan, maar dat is alleen om juridische redenen. Hebt u als chef truffelolie in uw keuken staan dan bent u volgens mij crimineel bezig!

Ik woon zoals gezegd in de Périgord Noir en wel in het dorpje Saint-Pompon. De hele omgeving is bedekt met truffelboomgaarden. De wortels van jonge eikenboompjes worden "geïnfecteerd" met truffelsporen. Na een jaar of acht heb je de eerste oogst. Rond de beste bomen groeit helemaal niks, je ziet een kale cirkel rond de boom. De Fransen noemen dat "terre brûlée". Er wordt bij ons met honden gezocht, maar ook met de vlieg. Wilde truffels groeien er nauwelijks meer. Dat komt omdat de schapen en geiten uit het landschap verdwenen zijn. Die zorgden ervoor dat de begroeïng kort werd gehouden, een truffel heeft zon nodig. Ik ken diverse truffelboeren in mijn omgeving, dus kan ik goede truffels makkelijk op de kop tikken. In de Périgord groeien twee soorten: de kostbare Melanosporum en de goedkopere Brumale. Je moet er goed in geoefend zijn om de twee van elkaar te kunnen onderscheiden. De Brumale ruikt minder, maar dat verandert als je ze samen met Melanosporum in een mandje legt. In de Périgord wordt de Brumale gebruikt in lange bereidingen, zoals stoverijen. Zijn smaak komt dan in alle glorie naar voren. Bij korte bereidingen of rauw is de Melanosporum aangewezen, die geeft zijn geur en smaak direct af.
En dus wil ik me in de toekomst met truffels gaan bezighouden. Gisteren kreeg ik op Facebook al een lawine van reacties over me heen en dat is bemoedigend. Wat ik wil, is een perfect onderscheid maken tussen Melanosporum en Brumale en uitsluitend de mooie rijpe exemplaren selecteren. Een naam heb ik al bedacht: La Truffe Franche. De oprechte truffel. Wordt vervolgd....

Goede voornemens

Begin januari staat de wereld stijf van de goede voornemens. Niet voor niets worden dan de abonnementen op sportscholen en fitnesshokken massaal gekocht. Boeken over afvallen gaan als warme broodjes over de toonbank en de verkoop van rookwaren stagneert twee dagen. Ook ik heb mijn goede voornemens gemaakt. De drie eerder genoemde voornemens zijn aan mij niet besteed, wel heb ik andere gemaakt.
Zo wil ik deze blog nieuw leven inblazen met een dagelijkse column. Lange tijd liet ik dat klusje liggen omdat ik iets anders te doen had. Bovendien vond ik in Facebook een ander medium om mijn meningen te ventileren. Het smoelenboek zal ik blijven gebruiken, je bereikt er direct duizenden mensen mee.
De eerste van de nieuwe reeks van columns heb ik gemakshalve uit de laatste KoksKoerier gehaald. KoksKoerier is het verenigingsmagazine van Gastronomisch Gilde dat wij al 15 jaar maken.


De laatste jaren kregen koksopleidingen meer leerlingen, maar per saldo bleken er weinig voor het koksvak weggelegd. De grote toeloop is ontstaan door tv-programma's waarin koks als helden worden vereerd. Kinderen zien op de kijkbuis een onbestaande droomwereld van heldhaftigheid, romantiek, kameraadschap, tattoos en polsbandjes. Zoals vroeger elk kind brandweerman, piloot of ruimtevaarder wilde worden, zo dromen ze tegenwoordig van chefs. Blauwe zwaailichten, vliegtuigen en raketten zijn ouderwets, voortaan is de keuken aan de beurt. Gesterkt door de voorgespiegelde fake wereld voelen kinderen zich tot het koksvak aangetrokken en gaan na de lagere school linea recta naar de koksopleiding. Daar wordt al meteen duidelijk dat op school weinig van koken terecht komt, want Nederlands, rekenen, vaderlandse geschiedenis en Engels blijken er de boventoon te voeren. Als kind dat graag met zijn handjes werkt, is er weinig te beleven, dus haken er al veel af. Mochten ze hun opleiding afmaken dan komen ze in de echte wereld terecht. Hard werken, uurtjes kloppen als je vrienden op stap zijn, niet al te veel verdienen, uitgekafferd worden, discipline en oeverloze bosjes peterselie snijden, gevolgd door het doppen van bodemloze kratten met erwten. Het staat ver af van de wereld die ze op tv zagen. Dus haken er veel alsnog af. Honderden scholen leiden tienduizenden kinderen op, met als resultaat dat ze slechts een handjevol definitieve koks produceren. Allemaal negatieve elementen. Het kost handenvol geld terwijl veel kinderen gedemotiveerd raken. Wat is de oplossing?
Die zit 'm niet in andere tv-programma's, zo werkt dat alleen in Noord-Korea misschien. Een mooie oplossing zien we in Frankrijk, waar hotelscholen ook echt hotelscholen zijn. In het land van Marianne wordt niet geprobeerd om van elk kind een professor te maken. Willen ze hun handjes laten wapperen dan mag dat. De leraren bemoeien zich niet zo zeer met vaderlandse geschiedenis, maar staan met de kinderen aan de kachel en leren hen hoe je een verse vis herkent en fileert. Ze laten hen proeven waarom vlees liefst de juiste cuisson moet hebben en waarom een verse coquille anders smaakt dan uit blik. Tijdens hun talrijke stages komen ze terecht in gedisciplineerde keukens, want Franse chefs staan bepaald  niet bekend om hun hoge aaibaarheidsfactor. Al vroeg weten de kinderen dus wat ze van het echte leven mogen verwachten. In Nederland en Vlaanderren wordt meer gepalaverd over de kleur van zwarte piet dan over de toekomst van onze kinderen. Het ligt aan de persoonlijke instelling en geestdrift van leraren of er van de kinderen iets terecht mag komen. Met andere woorden: het vakonderwijs moet op de schop.

Brusselse horeca massaal failliet

Er verschijnen onheilspellende berichten in de pers. Het regent falingen in Brussel, met honderden tegelijk. Zelfs een paleis als Comme Chez Soi vraagt arbeidstijdsverkorting aan. Nu is CCS een apart geval, de meeste zaken wijzen naar de aanslagen. Helemaal fout. Ik zie het heel vaak: mensen waar het slecht mee gaat, geven graag anderen de schuld. Het ligt aan de aanslagen, het ligt aan de crisis, het ligt aan de regering, het ligt aan de opengebroken straat, het ligt aan weetikwat. Maar nooit ligt de schuld bij henzelf. Gaat een horecabedrijf failliet door de aanslagen, binnen een maand na de gebeurtenissen? Dan heeft dat totaal niets met aanslagen te maken. Het bedrijf was al virtueel failliet, de aanslagen gaven het laatste zetje.
Er zullen de komende twee jaar nog heel wat Belgische horecabedrijven failliet gaan of stoppen en daarvan zullen we de regering de schuld mogen geven. Een regering die het onderste uit de kan wil en zich nooit heeft verdiept in de factor leefbaarheid. Maar de aanslagen hebben daar voorlopig niks mee te maken, hoe triest de situatie ook is. Als straks de straten leeg zijn, de terrassen weggehaald, de zaken 's ochtends en 's middags gesloten, geef dan niet de schuld aan IS en zijn vomgordels, geef dan de schuld aan de bomgordels van de politieke partijen. Met grote beloftes kwamen ze aan de macht, zoals altijd. Met grote ellende gaan ze van de macht, zoals altijd.

Fantastische kans voor ambitieuze kok!

Ik heb al vaker geschreven over de charmes van wat ik een "mama papa restaurant" (MPR) noem, een restaurant met een klein aantal zitplaatsen waardoor geen enkel personeel nodig is. Normaal gezien maken personeelskosten zo'n 35% van de omzet uit en moet je al veel gasten binnenkrijgen om die kosten te kunnen betalen, bij een MPR is dat nul. Zodoende kan een koppeltje van chef en vrouw of cheffin en man een heel leuk inkomen vergaren zonder al te veel moeite. Overdag doe je je inkopen en de boekhouding, draai je een nieuw gloeilampje in en werk je aan je mise en place. Als je 5 avonden per week open bent, krijg je een prachtig leven. Waarom denken koks altijd groot? Small is clever.
Voor het koppel dat al langer aan een eigen restaurant dacht, maar de stap nog niet nam, heb ik iets prachtigs in petto. Eén van mijn vrienden heeft zo'n zeer succesvol MP toprestaurant in de provincie Utrecht. Wegens omstandigheden moet hij er afscheid van nemen. Hij is bereid om zijn restaurant zonder kosten over te laten aan een opvolger, als deze maar uit het juiste hout gesneden is. Alle investeringen zijn op orde, van een prachtige keuken tot en met interieur, van kookpotten tot bestek. Het enige dat hij vraagt, is een bescheiden maandelijkse huurprijs. Instapklaar, startklaar.
Voel je dat dit iets voor je kan zijn? Stuur dan even een mailtje naar me: norbert@saisonnier.net
Wij van Saisonnier staan al paraat om straks een reportage bij je te maken.

Johan Cruijff door mijn ogen

in de pakweg 30 jaar dat ik nu op mijn manier in het gastronomische wereldje meedraai, heb ik al veel zien gebeuren. Er zijn diverse trieste ervaringen bij, vooral als het ging om chefs die hun tweede ster kregen. Sommigen bedankten dan als Ami Saisonnier, koudweg met de boodschap: "Ik heb jou niet meer nodig." Of je reisde 200 kilomer heen en 200 kilometer terug voor een reportage, terwijl de lul niet aanwezig bleek. Hij had andere dingen te doen. Sommigen gingen daarna failliet. Als je ze dan op een beurs tegenkwam, zeiden ze: "Ha die Norbert. Da's lang geleden!" Nee lul, je keek de andere kant uit. Je zag me niet, zoals je ook alle anderen niet zag. Je had twee sterren (een enkeling 3) en waande je god zelf. In elk geval zijn diverse chefs ettertjes geworden sinds ze sterren kregen. Ze wanen zich van een andere wereld, een wereld waar geen plaats is voor gewone stervelingen zoals u en ik. Ze hebben geen schoenen nodig, want ze raken nooit de grond. Hoogmoed komt gelukkig voor de val, van het vallen geniet ik dan met volle teugen.
Maar nu Johan Cruijff. De laatste dagen staan de media boordevol over hem. Accoord, het was de beste voetballer aller tijden. Maar wat in elk gesprek vooral naar voren komt, is Johan als mens. Na een diner was hij de enige die naar de afwasser ging om die te bedanken. Tienduizenden kinderen vroegen nooit tevergeefs om een handtekening, met honderdduizenden liet hij zich geduldig op de foto zetten. Cruijff had meer sterren dan michelin op de plank heeft, hij wordt vooral herinnerd als een mens.
Deze boodschap is niet bedoeld voor mensen als Edwin, Sang Hoon, Soenil, Francois, Jarno, Christophe, Margo of zelfs Monsieur Paul, want zij zullen altijd mensenmens blijven. Aan de etterbakjes (wie de schoen past, trekke hem aan) zou ik willen voorstellen om te leren van iemand die veel en veel groter was dan zij. Blijf mens, want dan word je blijvend herinnerd.

Saisonnier is verhuisd

Enkele dagen geleden verhuisden we van Oostmalle naar Rijkevorsel, 5 kilometer verder. Het oude belastingkantoor in Oostmalle hadden we slechts tijdelijk gehuurd, dit om rustig te kunnen uitzien naar een definitief onderkomen.
In het buitengebied van Rijkevorsel vonden we een villa met bijgebouwen die aan al onze wensen voldoet. Het wil zeggen dat er niet alleen kantoren en magazijnen zijn ondergebracht, maar dat Carine en ik ook een privégedeelte hebben voor de periodes dat we niet in Frankrijk zijn.

De enorme living is kantoor geworden. Hier nemen de redacteurs plaats, heeft onze duizendpoot Ariane (redactiecoördinatie, planning, abonnementsbeheer) haar stek en is er een hoekje voor de boekhouding.

Daarnaast beschikken we over een flinke postkamer voor de Culiboutique. Deze moet nog worden afgewerkt.

Het archief hebben we op rolcontaines gezet: boekhoudarchief en dia-archief. 20 jaar geleden bestond de digitale fotografie nog niet, we hebben van de beginjaren zo'n 30.000 dia's overgehouden.

Ikzelf heb ook een kamer. Deze moet nog verder worden ingericht als ik tijd heb. De kamer van Carine zal ik maar niet laten zien, want dat is nog een puinhoop.

Buiten hebben we een overdekt terras, veel ruimte en zelfs een zwembad. Op de achtergrond ziet u de bijgebouwen. Het houten gedeelte links is het magazijn voor boeken en tijdschriften, het stenen gedeelte rechts moet nog worden ingericht.
Verder hebben we veel parkeerplaatsen en vooral heel veel rust en stilte.

Ons nieuwe adres: Zonstraat 12, 2310 Rijkevorsel.

Rijkevorsel ligt in de driehoek Breda - Antwerpen - Turnhout en is prima bereikbaar via de snelwegen Breda - Antwerpen en Eindhoven - Antwerpen.

Anders lunchen

basisscholen zouden gezonde maaltijden moeten voorzien, zo staat in de krant. In de grote leerfabrieken worden kroketten en hamburgers genuttigd, begeleid door een blikje cola.
Hoe anders is het in Frankrijk! Vrijwel elke Franse basisschool heeft een kok of kokkin in dienst die voor de kinderen elke middag een warme maaltijd bereidt van 3 gangen. Er komt geen convenience aan te pas, alles is kersvers. De Franse kindertjes eten gevarieerd en gezond en bovendien wordt er automatisch aan hun smaken gewerkt. Een verse soep, haricots met een stukje vlees, een hapje camembert. En het is nog gezellig ook. Ook mijn eigen Saint Pompon heeft een basisschooltje waar de kinderen van een stuk of vijf dorpen zijn ondergebracht. 's Ochtends worden ze van huis opgehaald met de schoolbus, 's middags worden ze weer naar huis gebracht. Ook voor de armste kinderen van het platteland is er dagelijks een voedzame maaltijd, want daar is het ooit mee begonnen.

belgië verloedert in hoog tempo

Hoe kan een land in zeer korte tijd verloederen? Door de volkscultuur en eigenheid af te pakken. De Belgische regering heeft dat in hoog tempo gedaan door de horeca op alle mogelijke manieren aan te pakken. Eerst moest elke zaak ingrijpend verbouwen om een dure rookafzuiging te plaatsen. De leningen waren nog niet afbetaald of het roken werd verboden. De btw is van de knotsen. Zo kent een flesje water van de supermarkt een btw tarief van 6%, in de horeca 21%. Vergeleken met omligggende landen is elke logica zoek.
Het meest bedreigd zijn echter de loonkosten die in België tot de aller- allerhoogste ter wereld behoren. Dat hoeft niet zo erg te zijn bij personeel dat een hoge toegevoegde waarde vertegenwoordigt, heel anders is het in een zeer arbeidsintensieve sector die weinig toegevoegde waarde genereert zoals de horeca. Wil je als Belgische cafébaas of restaurateur je kop boven water houden, dan kan dat onmogelijk als je je aan alle regeltjes houdt. Voor het personeel geldt bovendien dat de horeca een lachwekkend netto uurloon heeft waarvoor je moet werken als anderen plezier maken. Vandaar dat ondernemers altijd creatief zijn geweest bij hun boekhouding, een deel werd zwart uitbetaald. Maar dat mag nu niet meer. Elke zaak moet voortaan een gesloten kassasysteem hebben dat is aangesloten op een blackbox waarin controleurs kunnen kijken. Niet alleen de omzet is geregistreerd, ook het personeelsuren. De regering beweert dat zij met compenserende maatregelen komt, maar dat is helemaal niet waar. In het regeringsbudget voor 2016 is immers een extra inkomst van vele tientallen miljoenen geboekt vanwege de witte kassa. Die miljoenen zullen door ondernemers moeten worden opgehoest.
Wie wil er nog een restaurant, café of terras uitbaten? We zien het om ons heen. In ijltempo raken de binnensteden 's avonds als een kerkhof. Ook overdag trouwens. Je gaat je terras echt niet 's ochtends om tien uur opendoen als je je personeel officieel moet betalen, dat kan nooit rendabel zijn.
Ik voorspel u dat de kaalslag die nu aan het gebeuren is, nog maar het begin is. Steeds meer zaken zullen sluiten, de overgeblevene zullen hun openingsdagen en -uren drastisch beperken. België zal België niet meer zijn, maar vergelijkbaar worden met de geneugten van een ontwikkelingsland.
Op zeker moment zal het te laat zijn. Als er dan een nieuwe regering komt, kan deze de tijd niet meer terugdraaien. Het enige wat dan nog mogelijk is, zal een staatshoreca zijn, zoals in het oude Rusland. Of dat de gezelligheid ten goede zal komen, waag ik te betwijfelen.

De crisis voorbij

Wat hadden wij het prachtig voor mekaar. Elk jaar werd een leuke winst geboekt. Ik, naïeveling, had altijd de filosofie dat winsten in de zaak moesten worden gestoken. We kochten een landgoedje in Schilde en richtten daar een keuken in waar bijna elk restaurant jaloers op zou zijn. Meermaals per jaar gingen we met het team naar een toprestaurant terwijl de medewerkers dat ook zelf op onze kosten mochten doen. Op zeker moment waren we met dertien man en zat ik achter mijn bureau genietend ondernemertje te spelen. Gelukkig ging dat nooit ten koste van de kwaliteit, Joost was daarvoor de best denkbare waakhond.
En toen kwam eind 2008. De ene na de andere adverteerder belde met de mededeling dat hij de advertenties "even" wilde sopzetten. In een half jaar tijd verloren we bijna de helft van onze omzet. Gelukkig konden we op dat moment een huis verkopen, we pompten de opbrengst privé in de zaak. De economie had wel vaker een dipje meegemaakt, we vertrouwden erop dat alles snel goed zou komen. Maar het werd niet beter, integendeel. Op zeker moment, we waren bijna failliet, werd het tijd voor zeer krasse maatregelen. Het landgoedje werd verkocht, de redactie betrok een goedkoop huurpand waarin ik een slaapkamertje met douche voor Carine en mij bouwde. Van de dertien man bleven er weinig over. Op dit moment hebben we 2,6 persoon in dienst, terwijl we ongeveer hetzelfde doen dan vroeger. Het is hard werken, maar geeft resultaat. Het jaar 2015 sloten we zeer positief af, zodanig dat de verliezen van voorgaande jaren konden worden weggestreept. Binnenkort gaan we weer verhuizen, zodat Carine en ik weer een stukje meer hebben dan alleen een slaapkamer terwijl de redactie er wel bij vaart.
Maar hoe dom kon ik destijds zijn, nota bene als opgeleid econoom, dat ik geen reserves zou nodig hebben. Hoe dom kon ik zijn om me aan mijn bureau een hele piet te voelen terwijl er minstens zes mensen inproductief waren. Hoe dom kon ik zijn om niet te denken aan het jaar 2015 waarop ik met pensioen zou gaan. Door de eer die veel mensen mij bewijzen, dacht ik minder kwetsbaar te zijn. Hoogmoed komt voor de val, gelukkig kon ik nog nét op tijd de parachute opentrekken. Eén seconde later en het was te laat geweest.
Ben ik een ander mens geworden? Ja. Klein is mooi, is voortaan mijn devies. Daarmee moet ik terugdenken aan meer dan twintig jaar geleden, toen ik een prachtig internationaal adviesbureau verkocht. Ook toen was klein is mooi voortaan mijn devies. Stom dat je na al die jaren nog kunt
leren.
We zijn nu in 2016, het leven is weer mooi geworden. Niet 's nachts liggen woelen om facturen te kunnen betalen. Gewoon lekker dromen. La vie est belle.

Er gloort hoop voor de bediening

Als we naar de laatste ontwikkelingen in Parijs kijken, gloort er hoop voor de maître d'hôtel en zijn medewerkers. Diverse driesterrenchefs zijn namelijk druk bezig om zaalbereidingen en -versnijdingen in ere te herstellen. Le retour du grand service en salle. Grote chefs als Pierre Gagnaire, Yannick Alleno en Stephane Riss zijn er inmiddels al druk mee aan de slag. Zoals altijd zullen zij straks gevolgd gaan worden, l'histoire se repête toujours.
Ik vind dit prima nieuws. Vol heimwee denk ik terug aan de tijden van weleer, toen met veel flair werd geflambeerd, een stroganov werd bereid, met een crêpe suzette werd gegoocheld, een canard of kreeft werd geperst en een mooie homp vlees aan tafel werd versneden. Het hoeft allemaal niet ouderwets te gebeuren, met een beetje vindingrijkheid kan je er iets hips van maken. Daarmee wordt de druk op de keuken verkleind, het feest voor de gasten vergroot en het bedieningsvak op een impuls getracteerd. Drie vliegen in één klap dus.
De tafelbereidingen werden afgeschaft in de periode van de Nouvelle Cuisine, toen alles anders moest. De chef werd belangrijker, de maître vloog naar de anonieme achtergrond. Dat is niet mee van deze tijd, een tijd waarin we willen optimaliseren en verdienen. Een betere werkverdeling zorgt ervoor.
Het enige probleempje: wie beheerst de tafelbereidingen en -versnijdingen nog? Vermoedelijk zal er wat dat aangaat een hele generatie gastheren en gastvrouwen dit soort dingen niet of nauwelijks kennen. Het wordt dus de hoogste tijd dat er goede lessen en demo's worden gegeven, hoe meer hoe liever....