En hier woont Guérard

En hier de foto's

Ik beloofde u wat beelden uit Egénie-les-Bains zodra ik weer goede verbinding zou hebben. Bij deze dan. Achtereenvolgens ziet u de tweede zaak, de salon, het restaurant, het exterieur en een deel van de keuken.

En nóg een nieuwe Ami

Vandaag is Michel Guérard toegetreden tot Les Amis Saisonnier. Hij en zijn keuken zijn schoolvoorbeelden van waar onze club voor staat. Ik ben oprecht trots op zijn lidmaatschap.

Nieuwe Ami Saisonnier

Eric is de nieuwste Ami Saisonnier. Hij is gevestigd op een schattig eilandje in Bretagne, waar alle huizen en huisjes een rieten dak hebben. Sterrenkok Eric is vaak op de Franse tv te zien. Hij heeft een onvoorstelbaar mooi bedrijf, een van de mooiste zelfs die we ooit zagen. In Saisonnier zult u uitgebreid kennis met hem en zijn Maré aux Oiseaux maken.

Tournetout

Guérard maakte zojuist kennis met onze tournetout. Dit is zijn reactie.

Guérard: tweede indruk

Hoewel hij vanochtend nog niet beschikbaar zou zijn, stond Michel Guérard ons vanochtend om 9 uur op te wachten. Binnen de twee minuten waren we vrienden voor het leven. Wat een prachtmens! En wat een energie! Guérard staat gewoon in de keuken en is een enthousiaste jonge hond. Dat is op zich niet abnormaal, wel wanneer 1933 je geboortejaar is. Iedereen is hier super relaxed, ook in de keuken. De keuken is de grootste die ik ooit zag en herbergt een collectie antieke slagershakblokken. Prachtig is dat de keuken is voorzien van een echt open haardvuur, waar diverse bereidingen in worden gedaan, zoals kreeft en gevogelte. Alleen al de voorbereidingskeuken heeft een Maestro piano van 4 meter...
We hebben nu al diverse uren met Michel gepraat. Hij blijkt een vermogend man te zijn, in Frankrijk bezit hij maar liefst 20 thermale stations, allemaal complete landgoederen. Bovendien is hij eigenaar van een wijchâteau en een Armagnac-huis. Hij heeft dus niet slecht geboerd voor een kokkie. En dat terwijl zijn zelfstandige carrière startte met een Parijse bistro die hij ongezien op een veiling kocht, Le Pot au Feu. Daar werd hij ontdekt door Bocuse en Troisgros en werd opgenomen in hun vriendenclub, juist op het moent dat de nouvelle cuisine verscheen. Zijn grote droom is gezond eten, hij is nu bezig om daarvoor een officiële school op te richten.
Helaas kan ik op dit moment geen foto's uploaden, misschien lukt het straks.

Guérard, eerste indrukken

Gisterenavond bij Guérard gegeten:
Kruidenthee (naar wens warm of koud geserveerd) met zoetwaterkreeftjes en agrumes.
Halve kreeft (de perfecte cuisson) in de open haard licht gerookt.
Mano à mano van rundvlees: mooi getrancheerd en gelakt deel van de entrecôte plus tartaar op krokante galetjes.
De gehele maaltijd werd begeleid door de wijnen van het eigen wijnchâteau.
De bediening, de smaak, alles is hier gewoonweg perfect. De reis dus absoluut waard.
Wat een tegenstelling met ons vorige chefsportret bij Georges Blanc: bij Blanc is alles namaak, hier is alles helemaal echt. Alleen al de aperitiefruimte! Deze is denk ik minimaal 300 m² groot, geheel bestaande uit aparte intieme hoekjes, meestal met een eigen brandende open haard en boordevol smaakvol antiek. Na één aperitiefje wil je hier nooit meer weg.
Dit zijn de superenthousiaste eerste indrukken, onvergelijkbaar met welke driesterrentent ook. Vandaag ga ik de dingen meer kritisch bekijken, ik houd u op de hoogte.

Na heel wat omzwervingen bij Guérard gearriveerd

Vandaag was het een héle zware dag. De vorige nacht sliepen we bij de nieuwe Ami Saisonnier waar we gisteren een reportage maakten: La Mare aux Oiseaux van Eric Guérin in St.-Joachim op het eilandje Ile de Fedrun, midden in Bretagne. Na het ontbijt moesten we 400 kilometer rijden naar Cognac om er een fotoreportage te maken. Daarna weer 400 kilometer naar het wijngebiedje van Tursan, dicht bij de Pyreneeën. Vervolgens was het nog 20 kilometer naar ons adres van de komende dagen: Michel Guérard in Eugénie-les-Bains. De reis was al helemaal niet prettig omdat het de hele dag heeft gestortregend, dit bij een buitentemperatuur van 6 graden. Je kunt hier goed merken dat de aarde opwarmt...
Maar wat een ontvangst bij Guérard! Al aan de poort van het landgoed word je welkom geheten en meteen draagt men zorg voor de auto en de bagage terwijl je in je suite wordt rondgeleid. Een suite jawel, want gewone kamers heeft men hier niet. Heb meteen wat foto's van mijn nachtverblijf gemaakt, gewoon om u jaloers te krijgen. Morgenochtend gaan we de chef voor het eerst ontmoeten, vanavond lekker rustig gastronomisch bezig zijn.
Weet u wat zo'n fantastisch mooi detail is? Althans voor mij toch: er staat gewoon een asbak op de kamer! Respect voor de gasten...

Noirmoutier

Gisteren zijn Philippe en ik onder andere op verkenning geweest op het eiland Noirmoutier, in het zuiden van Bretagne. Het eiland is alleen bij eb bereikbaar en dat hebben we geweten, de weg hield plotseling op (zie foto). Je moet dan ver omrijden via de enige brug die het eiland telt. Het heeft ongeveer de oppervlakte van Texel en buiten het zomerse toerisme houdt elke inwoner zich met slechts twee dingen bezig: aardappelen van januari tot en met juni, zeezout van juli tot en met november. Op elke bruikbare meter grond, zelfs in het centrum van het stadje, groeien aardappelen. Alles is handwerk. Poten, onkruid schoffelen, oogsten, er komt geen enkele machine aan te pas. Bijzonder is dat het op dit eiland nooit vriest, waardoor het poten vroeg kan beginnen. De bemesting van het land gebeurt uitsluitend met blaaswier dat hier massaal op het strand ligt. Men begint al met poten op 15 december, dit in plastic tunnels. De bedoeling is dat deze aardappeltjes voor pasen worden geoogst.
Eén aardappeltje is zeer bijzonder en dat is de Bonnotte. Er schijnt veel genetische verwantschap te bestaan met de Opperdoezer Ronde. De Bonnotte wordt op 15 januari gepoot en op één dag per jaar op het hele eiland geoogst. De volgende dag hebben de eilanders een groot feest waarbij ze de helft van de jaarproductie zelf opeten. Bizar. De overgebleven Bonnottes worden per opbod geveild en kunnen hoge bedragen opbrengen.
In Saisonnier gaat u àlles over de Bonnotte lezen, ook hebben we er op het eiland een chef bijgehaald.

De koffers zijn gepakt

Mijn spullen zijn ingepakt, de auto gepoetst, de tanks gevuld met 120 liter LPG en 140 liter superbenzine (de Avalanche lust nu eenmaal een ferm slokje). Over een uurtje vertrekken Philippe en ik voor een week die enerverend zal worden. Eerst rijden we naar Bretagne om een reportage bij een kersverse Ami Saisonnier te maken. Dinsdag staan de beroemde aardappeltjes van Noirmoutier op de agenda, de zeer korte oogsttijd is op dit moment bezig. Vervolgens, woensdag, rijden we naar Cognac om de foto's te maken die we nog tekort komen, maken een reportage in het wijngebied van Tursan en komen dan 's avonds in Eugénie-les-Bains aan. Donderdagochtend begint het maken van het chefsportret van Michel Guérard. Daar zullen we twee volle dagen mee bezig zijn. Vrijdagavond rijden we naar Saint-Pompon om bij mij thuis te slapen, zaterdag bezoeken we de Amis Saisonnier in de Périgord, waarvoor we naar Bergerac en Tremolat moeten. Zondagochtend hebben we nog bijna duizend kilometer voor de boeg om weer in België te geraken. Gelukkig zijn vrachtwagens op zondag verboden in Frankrijk, dat rijdt wat vlotter.
Mocht ik onderweg verbinding hebben, dan zal ik u ongetwijfeld wat shots laten zien. Met name mijn eerste ontmoeting met Guérard vind ik spannend. Hij is immers een der allergrootste wereldwijde boegbeelden van de lichte keuken. Misschien sluiten we zelfs wel een zodanige vriendschap dat hij bereid is om in februari naar de EFFF te komen...