Culturele prijzen

Om de haverklap vernemen we in de media dat er culturele prijzen worden uitgereikt. Vaak komt er een minister aan te pas, vaak ook gaat de prijs gepaard met een groot geldbedrag. Om voor een culturele prijs in aanmerking te komen, hoef je niet te hebben doorgeleerd. Het schrijven van een romannetje, het dichten van een bundeltje, het bekladden van een doek, het voordragen van een stukje, het verheffen van de stembanden of het verkrachten van een viool, er is altijd wel ergens een culturele prijs voor te bedenken. Meestal zijn de winnaars al hun halve leven met subsidies gesteund geweest, de prijs zorgt voor het vakantiegeld. Het is opmerkelijk hoeveel media-aandacht de culturele prijzen krijgen. Voor tv-journaals zijn het serieuze items. Is dat omdat er een minister bij betrokken is? Of komt de minister omdat de media komen? Het is als de kip en het ei.
Culturele prijzen, daar zit het woord "cultuur" in verwerkt. Het gaat dus om cultuur. Wat is cultuur? Kan iemand me daar de definitie van geven? Volgens mij is "cultuur" iets anders dan het schrijven van een romannetje, het dichten van een bundeltje, het bekladden van een doek, het spelen van een stukje, het verheffen van de stembanden of het verkrachten van een viool. Koken is op de werkelijke culturele trap minstens even belangrijk. Maar maakten we ooit mee dat een kok op het podium werd geroepen om uit handen van de minister een cheque van een halve ton te krijgen?

Biopreneurs (2)

Gisteren beloofde ik u om mijn verhaal over biopreneurs voort te zetten. Ik ben echter helemaal keikapot van het werken. Wilt u zien wat ik vandaag deed, kijk dan op mijn andere blog http://saintpompon.blogspot.com
Als je steendoodop bent, wil het denken niet zo vorderen. Sorry. Wanneer ik weer fit ben...

Overpeinzingen: Biopreneurs (1)

Het begon allemaal in de loop van de zeventiger jaren toen allerlei kabouter-plops, gehuld in sandalen, geitenwollen sokken en veel lichaamshaar genoeg hadden van alleen maar makrameetjes maken. Ze ontdekten dat ze een tuintje hadden en begonnen verwoed preien te telen. Makrobiotiese preien. Het woord bio was op dat moment nog niet uitgevonden, als onderdeel van het woord makrobioties kwam het tevoorschijn. Nu heb je in de wereld altijd mensen die te veel en mensen die te weinig van iets hebben, een onrechtvaardigheid van onze lieve heer. Dat was ook bij de kabouter-plops zo. De ene had veel grond, dus ook veel preien. De ander had alleen een balkonnetje en geen enkele prei. De ene te veel, de andere te weinig, dat is de bsis van elke economie. Dus kon er langzaam aan een nieuwe soort economie verschijnen. Al in de begintijd waren het vooral slimmertjes die eraan verdienden. Dat waren handige zakenlieden die zich gingen verkleden als kabouter plop. Ze lieten hun haren groeien en schaften zich sandalen aan. Als zodanig vermomd gingen ze de appelen verkopen die op de veiling wegens rotte plekken waren afgekeurd. Het bleek namelijk dat rotte appels méér opbrengen dan gave exemplaren, als je er maar de naam biologies (plop spelling) op plakt. Bij de kabouters met een balkonnetje vonden die gretig aftrek. Jarenlang ging dat goed. De rotteappelboeren vulden hun zakken met het geld dat de wouldbe kabouters bij elkaar sprokkelden en iedreen was tevreden.
Maar toen, zo'n tien jaar geleden, veranderde er langzaam iets. Er liepen nog maar weinig kabouters met overmatige lichaamsbeharing rond, de gewone consument kwam ervoor in de plaats. Steeds meer van die gewone consumenten wensten biologische spullen te kopen. Dat komt vooral omdat men daar zijn geweten mee kan sussen. "Het gaat slecht met de aardbol, maar ik draag in eml geval mijn positieve steentje bij." En vooral: "Kijk eens mensen, hoe goed ik bezig ben." Daarmee moest het biologische circuit volledig worden omgebouwd: de stijgende vraag kon allemaal niet meer uit kaboutertuintjes komen. Het woord 'bio' kreeg ook een min of meer officiële status, inclusief controle-instanties. Anno 2010 is bio big business geworden, waar je héél veel aan kunt verdienen. En zo is er een interessante tak van sport ontstaan, met in het veld de entepreneurs in bio, de biopreneurs.
Wordt morgen vervolgd, moet er nog over nadenken en... eerst voetbal.

Een kip wil niet voor niets sterven

Paul Fagel, een van Nederlands grootste chefs van de laatste vijftig jaar, sprak onlangs over de goede raad die hij ooit van zijn vader (zelf restaurateur) kreeg: Maak 's ochtends een rondje langs de vuilnisbakken, want daar ligt je winst. Dat was een heel wijze raad van vader Fagel. Inderdaad, van hetgeen in de keuken wordt weggegooid, kun je een villa bouwen. Paul, die nu vijftig jaar in het vak zit, vindt de tegenwoordige koksgeneratie slordig met grondstoffen omgaat.
Enerzijds lijkt het wel logisch dat er tegenwoordig meer afval is. Tijd kost meer geld dan grondstoffen en dat was in Paul's jeugd anders. Wanneer je tweemaal zo lang over een komkommer doet, kost dat ding het drie- of tienvoudige. Waar echter helemaal aan wordt voorbijgegaan, en dat is tevens wat de grootmeester bedoelt, is het respect dat je voor een grondstof dient te hebben. Voor die komkommer is de teler vanochtend om vier uur uit zijn nest gegaan. Zorgvuldig omgaan met de spullen van het land, de lucht en de zee is een eerste vereiste als je je kok wilt noemen. Bij dierlijke grondstoffen mag je nog veel meer respect verwachten. Het ergste is namelijk dat een dier voor niets sterft. Ik heb zelf enkele pronte kippen rondlopen. Hun eieren zijn dermate sterk dat je er niet eens een saus van kan maken. Ik ken die dieren redelijk goed en ben er zeker van dat ze er geen problemen mee zouden hebben om te sterven voor de allerbeste bouillon. Zo kwaliteitsbewust zijn ze wel. Met plezier zullen ze sneuvelen op het culinaire veld van eer. Maar ze zouden er niet aan moeten denken dat hun martelaarschap helemaal voor niets zou zijn. U ziet, heel vaak draaien mijn verhaaltjes uit op hetzelfde woord: Respect.

Dit is Europa

Het is niet de eerste keer dat ik me erger aan Europa en het zal helaas niet de laatste keer zijn. Wat zou het bijvoorbeeld mooi zijn wanneer de stopcontacten overal bruikbaar zouden zijn. Dat lijkt me veel belangrijker dan een Europees nummerbord op de auto. Waar ik me dit keer aan erger, is de sensuur die aan China en Noord-Korea doet denken. Het voetballen is begonnen, het leek me wel leuk om sommige wedstrijden op mijn laptop te volgen. Ik zit momenteel namelijk in Frankrijk. Maar dat lukt niet, of ik moet naar een Franse zender gaan kijken. Wat is het geval? Eurpa heeft het zo geregeld dat naar buitenlandse tv-enders kijken via internet verboden is. Je mag op je pc enkel en uitsluitend kijken naar de zenders van het land waar je je bevindt. Dank u Europa. Stomme onnozelaars.

Maar rookt België weer?

Zondag zijn in België de verkiezingen. Zoals voorspeld zal NVA grote sier maken, de christendemocraten zullen ongetwijfeld diep de dieperik in gaan. In wezen zullen de Vlaamse uitslagen ongeveer zoals in Nederland zijn. Maar Vlaanderen is geen België, er zijn namelijk ook nog Walen. En die Walen wahlen auf de socialisten. Dat laatste is niet verwonderlijk. In Francofonië is 48% van de beroepsbevolking in overheidsdienst. Dat komt omdat de machtige socialisten aan een bijzondere vorm van dienstbetoon doen: Stem op ons en je krijgt een leuk baantje. Dat gaat al honderd jaar zo. In die honderd jaar zijn er al heel veel leuke baantjes toebedeeld geweest. De Waalse socialisen komen pas over 104 jaar ten val: op het moment dat iedereen een mooi baantje heeft. Wan dan is stemmen op de PS niet meer nodig.
Hoe zal het er zondag voor de rokers aan toe gaan? Dat is volslagen onbekend. Want geen enkele Belgische partij heeft er (voor zover ik weet) een punt van gemaakt. Ze zijn uitsluitend bezig met BHV, met Brussel-Halle-Vilvoorde. Hebt u er als Nderlander al veel van gehoord, maar weet u niet wat het betekent? Dan geef ik hier even een korte uitleg.
België bestaat uit 3 taalgebieden (Nederlands, Frans, Duits) en 4 regio's (de 3 taalgebieden plus Brussel, die elk hun eigen parlement hebben). Iedereen mag alleen kiezen voor kandidaten van zijn bloedeigen regio. Je mag dus als Vlaming niet op een Waalse vriend stemmen of andersom. Zelf is het zo dat de Vlaamse media geen enkele aandacht aan de andere regio's schenken, of andersom. Bij de vorige staatshervorming is een foutje geslopen. Daardoor mogen de mensen in het Vlaamse kiesarrondissement Halle-Vilvoorde (uniek voor België) op zowel Nederlands- als Franstaligen stemmen. En laat daar nu juist veel Franstaligen wonen. De hoogste Belgische rechtbank heeft dit nietig verklaard, maar dat wil nog niet zeggen dat de francofone politici dit slagroomtaartje willen laten gaan.
Dan zit er in Vlaanderen nog een diep gevoel. Vroeger, toen Wallonië vanwege zijn steenkool en staal rijk was, werden de Vlamingen stelselmatig onderdrukt. Mensen van mijn leeftijd weten dat je vijfig jaar geleden nog als Vlaams boertje plosteling Frans moest gaan praten als je in het leger zat. Je werd de grond in gestampt. Vlamingen werden ronduit geminacht en kwamen zelfs niet in aanmerking voor overheidsjobs. In de Waalse mijnen werkten nauwelijks Walen, dat waren vooral arme Vlamingen en Italianen. Hoeveel is alles veranderd. De Walen zijn straatarm geworden en de Vlamingen stinkend rijk. Zelfs is Vlaanderen de allerrijkste regio van Europa, waar zelfs Nederland (per hoofd van de bevolking) in de verste verte niet aan kan tippen. In de praktijk zijn de Vlaminen echter niet zo rijk, want ze moeten de arme Walen ondersteunen. Dat vinden de Vlamingen niet leuk, want reken maar uit. In Wallonië is zoals gezegd 48% in dienst van de overheid. Maar daarnaast is ook nog eens 16% werkloos en de rest met pensioen. Dat moet allemaal door Vlanderen betaald worden, elk jaar opnieuw. Dat doet pijn. De pijn zou wellicht draaglijk zijn, mochten Waalse politici niet nog steeds denken dat ze een eeuw geleden leven.
De Vlamingen pikken het niet langer, ze willen verandering. Vandaar dat op dit moment de NVA volgens de voorspellingen de grootste partij wordt. Van NVA boegbeeld De Wever mag gezegd worden dat hij een IQ heeft dat de 150 overstijgt. Briljant in zijn denken, briljant als debater. Hij wil een Vlaamse staat, maar niet via revolutie maar op termijn. De Walen schrikken zich een hoedje en daarom alleen zou ik voor NVA stemmen. Krijgt Bart De Wever de Walen onder de knie? Dan krijgt hij van mij een standbeeld.
Maar daar is niet alles mee gezegd. Ik, en velen met mij, hebben Waalse vrienden. De tegenstellingen die in de politiek leven, leven niet in de praktijk. Vlamingen en Walen, wanneer wij met elkaar een pint pakken, begrijpen we niet goed waar het allemaal over gaat. In mijn tweede woonplaats Frankrijk moet ik dan ook voortdurend uitleggen dat de zaken anders zijn dan op tv gepresenteerd. Wij Vlamingen en Walen zouden graag in politiek opzicht leven zoals we in de paktijk met elkaar leven. BHV is als gewone mensen onderling nooit een discussiepunt. Afsplitsen evenmin.
Gaan Vlaanderen en Wallonië straks uit elkaar? Als het aande politiek ligt, ja. Maar niet als het aan de gewone mensen ligt. We zijn immers vrienden.
Wat moet er dan gebeuren? Ik hoop persoonlijk dat Bart De Wever en zijn NVA héél veel stemmen krijgen. Het is kennelijk de enige manier om de Waalse politici ervan te overtuigen dat er iets moet veranderen. De Walen hebben immers niet, zoals vijftig jaar geleden, de alleenheerschappij. Laten we elkaar voortaan gewoon respecteren, dat is de basis van alles. Maar daarmee is het probleem van de rokers nog niet opgelost, of ze nu Waal zijn, Brusselaar of Vlaming...

Nederland rookt weer

De partijen die het rookverbod van tafel willen vegen, hebben de Nederlandse verkiezingen gewonnen. De VVD was altijd tegen het verbod. De PVV vond het verbod KLINK-klare onzin en wil dat de wetgeving snel wordt teruggedraaid. In de vooravond van de verkiezingen zei zelfs de PVDA voorman voor de camera dat het verbod wat hem betreft te ver was doorgeschoten. Maar dat laatste kan ook een electoraal praatje zijn. Hoe dan ook, de partijen die altijd met opgeheven vingertjes klaarstaan, de partijen dus die de wijsheid in pacht hebben en vinden dat de mensen niet capabel zijn om zelf beslissingen te nemen, die partijen zijn overwegend afgestraft. Zouden ze er ooit iets van leren?

25.000

Sinds 8 oktober vorig jaar, de dag dat ik een teller plaatste, sinds 8 maanden geleden dus, werd dit blog 25.000 keer uniek bezocht. Bijna althans, er zijn nog 20 clics te gaan. De vaste bezoekers wil ik hartelijk danken voor het feit dat ze mij niet in de vergetelheid doen raken...

Roestend roestvrijstaal

De 102 roestvrijstalen lantaarnpalen die zes jaar geleden in de Brusselse Wetstraat werden neergeplant en € 7.200 per stuk kostten, zijn aan het roesten! Ik hoop dat u voor uw nieuwe keuken een betere leverancier vindt.

La Sardinade

Iets wat je in de zomermaanden in heel Zuid-Frankrijk tegenkomt, is de sardinade. Hiervoor worden kersverse sardines (in hun geheel, zonder ingewanden) op de barbecue gelegd. De barbecue wordt gestookt met ceps de vigne, met het snoeihout van de plaatselijke wijngaarden. De sardines worden begeleid door aardappelen, in hun schil op dezelfde barbecue gepoft. Een tip: gebruik een grilletje dat je kunt omdraaien. Doe wat olijfolie op de visjes, gevolgd door wat tijm of een mengeling van provençaalse kruiden. Leg ze, zodra de visjes gaar worden, aan de rand van de barbecue op een minder hete plek en draai na vijf minuten om. Reserveer 350 tot 400 gram vis per persoon.
Zitten er dan geen graten aan? Als het grillen volgens de regels der kunst gebeurt, valt dat best wel mee. Maar alle Fransen vinden het prettig als er nog wat graatjes aan de vis blijven zitten. Dan kun je namelijk urenlang peuzelen, met peuzelende mensen rondom je. Want daar gaat het om: gezelligheid.
Serveer vooraf een salade en nadien wat kaas en een likijsje, de avond kan dan niet meer stuk. Het is een perfecte manier om een vriendschappelijke avond te organiseren die bijna niets kost en bijna geen tijd vraagt. Maar wél gezellig is.