SAFFRAAN

Vandaag zijn we op reportage geweest naar een bijzondere producent in het buitengebied van Saint-Pompon: hij teelt bloembollen voor de saffraanteelt. Hoewel hij een flinke productie heeft van tienmiljoen bolletjes, klanten over de hele wereld bedient en de klimaatcellen boordevol staan, moesten we even slikken. Toen we nietsvermoedend vroegen hoeveel hectares hij voor de bolletjes gebruikt, nam hij ons mee naar een akkertje van 700 vierkante meter. Inderdaad, op dat akkertje gebeurt àlles.

ZOMERTRUFFEL

De internetsite www.finefoods-online.com is een mooie graadmeter van wat truffels (in hun seizoen) kosten. De kiloprijzen die ik van de site pikte, zet ik even op een rijtje.
Witte truffels:
Tuber magnatum pico (sept-dec) € 6.160
Tuber albidum (feb-apr) € 390
Zwarte truffels:
Tuber melanosporum (nov-mrt) € 1.390
Tuber indicum (China) € 100
Tuber aestivum (mei-aug) € 380
Opmerkelijk is dat de site geen opgave doet van de Tuber brumale, terwijl het toch de meest aangevoerde soort is. Wel staat op de site "wintertruffel, vers uit Spanje" voor € 910. Zou dit de brumale zijn? De normale prijs is 600 tot 800.

Ziet u de prijsverschillen? De enige overeenkomst tussen de soorten is het woord "truffel", maar daar is dan ook alles mee gezegd. Een groot probleem is dat veel soorten qua uiterlijk sprekend op elkaar lijken. Je moet een echte kenner zijn en dat is bijna niemand. Het is daarom goed mogelijk dat uw leverancier u appelen voor citroenen verkoopt.
Een van de dorpelingen van Saint-Pompon kwam me een zomertruffel brengen. Carine maakte een aardappelpuree (het lekker zware recept van Robuchon) met saucissen van de dorpsbeenhouwer. Daarop de truffel geschaafd. Ziet er leuk uit, maar qua smaak stelde de truffel uiteraard helemaal niks voor.

"TRUFFELOLIE"

Eindelijk, in mijn eindeloze strijd tegen de smaakverloedering en oplichting door "truffelolie" kreeg ik een onverwachte medestander. Het programma Keuringsdienst van Waarde van de Nederlandse omroep RVU wijdde een volledige tv-uitzending aan dit nepproduct. De programmamakers gingen op pad naar Nederlandse supermarkten en delicatessenzaken, bezochten de plaatselijke markt in Umbrië en producent Urbani en gingen kijken bij de specialist bij uitstek (en Ami Saisonnier) Rudi De Volder.
"Truffelolie" werd volledig ontmaskerd en zelfs de bedrijfsleider van Urbani gaf het ruiterlijk toe: in truffelolie zit geen gram truffel. Het is gewone olijfolie die op smaak is gebracht door een restproduct uit de petrochemische industrie. Wil de wereld me nu eindelijk geloven? En willen restaurateurs en chefs nu eindelijk beseffen dat ze door het gebruik van truffelolie gewone ordinaire oplichters zijn?
U kunt het gehele tv-programma herbekijken op:
http://player.omroep.nl/?aflID=9323166
Omroep RVU en de programmamakers ben ik zeer erkentelijk.

THERMOMETER

Gisteren zijn ze in Schilde gearriveerd: de digitale thermometers die voortaan onderdeel zulen zijn van de Saisonnier boetiek. Ze gaan € 34,50 incl. btw kosten, ze zijn dus zéér goedkoop.

BOOT

Mocht u tijdens uw vakantie aan de horizon een zwarte spinaker waarnemen, dan zal dat ongetwijfeld de boot van Henk en El zijn. Even zwaaien uiteraard.

NOG EENS BORDEAUX

Welke invloed heeft de crisis op de grondprijzen in de wijnstreek van Bordeaux? Voor de meest prestigieuze wijnchateaux blijft alles bij het oude. Dankzij de nieuwe Chinese markt (rijke Chinezen willen dure flessen op hun schoorsteenmantel) blijft de vraag naar beroemde wijnen groot. In alle andere gevallen is het huilen met de pet op. De prijzen die ik hierna noem, gelden voor één hectare die met druivenstokken is aangeplant.
Over alle appellations gemiddeld werd in 2007 nog € 88.750 betaald. Vorig jaar zakte dat naar € 77.941. Het minst hebben de villages van de Haut-Médoc en Pomerol van de crisis te lijden. In Margaux kost een hectare onveranderd tussen de 750.000 en 1.000.000 euro. In Pauillac is dat tussen 650.000 en 700.000 euro. Pomerol zit onveranderd tegen het miljoen.
Maar dan de minder gelukkigen, met Fronsac aan kop: van 70.000 naar 55.000 euro gezakt. De gemiddelde prijs in de Médoc daalde van 40.000 naar 35.000 euro. Zelfs het prestigiuze Saint-Emilion blijft niet gespaard. Daar zakt de gemiddelde hectareprijs van 228.700 naar 200.000 euro. De beste koopjes zijn momenteel te doen in de Côte de Bourg en de Côte de Blaye, waar u een beplante hectare koopt voor resp. 23.000 en 21.000 euro. Maar ja, wie wil daar nu wijn maken.
Veel animo van kopers is er niet. Gingen er in de eerste 5 maanden van 2008 nog 1.010 hectares in andere handen over, in de zelfde periode van dit jaar was dat slechts 550 hectares.

BORDEAUX MARKETING

Als de wijnbeurs Vinexpo in Bordeaux plaatsgrijpt, is dat het moment om te zien wat er in de wijnwereld leeft. Het mag nu dan crisis zijn, dat is het in de wijnwereld al tien jaar. Grote paniek ontstond op de beurs toen werd aangekondigd dat de eerte Chinezen op het toneel verschenen zijn. Zijn kochten een gereputeerd Bordelees château.

De dure en grote wijnhuizen hebben tegenwoordig marketeers in dienst. Dat zijn Fransen, dus die voeren geen klap uit. De hele dag zijn ze bezig om leuke grafiekjes op de computer te tekenen en mochten er een zéér belangrijke potentiële klant bellen tussen twaalf en drie, dan krijgt hij een antwoordapparaat: effe lunse.

De marketiers hebben nu een lumineus plan bedacht, ze hebben er tonnen geld in gestoken: Inderdaad daalt de alcoholconsumptie al jaren, het gaat er nu om "gebruiksmomenten" te creëren. Bij de familiale zondagse kip wordt een normale fles opengetrokken, maar als kamerbewoner of in het geval van een éénoudergezin is geen behoefte aan grote flessen, zo orakelen de marketing boys and girls. Wat hebben ze nu bedacht? Het werd met veel vlagvertoon, tromgeroffel en bombarie op de beurs gepresenteerd. Schrik niet: een bewaarsysteem voor geopende flessen. Nondeju, zo'n ding heb ik al twintig jaar in huis. In Bordeaux lopen ze honderd jaar achter, ze wisten niet dat zoiets al bestond. Een bewaarsysteem voor geopende flessen! Ze hadden net zo goed de kurkentrekker opnieuw kunnen uitvinden. Of de kurk zelf.

De marketiers toonden zich op de beurs zeer tevreden. Dankzij hun nieuwe uitvinding zal het gedaan zijn met de wijnmalaise. Voortaan gaan de mensen weer wijn kopen, want dank zij het bewaarsysteem (winkelprijs € 149) trekken ze zonder aarzelen de ene na de andere fles open. Dat is goed nieuws, want dan kunnen de flessenprijzen eindelijk weer eens omhoog...

CHEVY SSR

Ik heb voor mijn gevoel meerdere dingen om tros op te zijn en vaak zijn het de dingen die je niet kunt kopen die je fier maken. Toch ben ik ook op enkele gekochte zaken trots. Zoals op mijn SSR, zelf geïmporteerd.
De SSR is in wezen een Corvette met retro opbouw. Chevrolet bouwde er 24.000 van en hield er toen mee op, er was onvoldoende markt voor. De bedoeling was om het ultieme speelse racemonster te bouwen, de markt dacht er anders over. Het is namelijk de minst praktische auto ter wereld en bovendien moet je van het model houden. Kennelijk hadden de ontwerpers het strand van San Francisco in gedachten. Surfplank achterin en dan met je stoeipoes het strand op rijden, nagestaard door de minderbedeelden. Achterin past inderdaad een surfplank en de banden zijn breed genoeg om door het rulste strandzand te rijden. Maar koop je daar een auto voor?
Ikzelf heb geen surfplank en rijd niet op het strand. Zelfs bezit ik geen stoeipoes. Maar toen ik de SSR op internet zag, had ik nog maar één droom: zo'n ding bezitten. Ze zijn tamelijk zeldzaam, we vonden er eentje in Florida.
Buiten zijn typische model heeft de SSR één markant punt: zijn motor. Het is een 6 liter Vortech V8 die zo'n 420 pk's ophoest. Optrekken naar 100 doet hij in 4,3 seconden. Niet de allerhoogste score ter wereld, maar toch.
Joost nam hem eens een weekend mee naar huis en wilde zien of de auto inderdaad zo snel op kon trekken. Hij was teleurgesteld dat hij zelfs geen 90 kon halen binnen de 4,3 seconden. Maar toen besefte hij plotseling dat de snelheidsmeter geen kilometers maar miles aangeeft.
Vorig jaar gingen Joost en ik naar de kookolympiade in het Oost-Duitse Erfurt en de Autobahn was hét moment om het beestje te testen. Toen ik bij 230 km/u het gaspedaal indrukte, schakelde hij terug naar de derde versnelling en vloog vooruit. We hebben de test toen maar stopgezet, we wilden langer leven.
De SSR lijkt van buiten kleiner dan hij is. Wanneer je hem naast mijn andere auto parkeert, een Chevrolet Avalanche, merk je pas dat hij ongeveer even groot is. De beedte van 210 cm vertekent het beeld. Het interieur is piepklein, er is nauwelijks plaats voor een damestasje. Wanneer het mooi weer is, hindert dat niet; met een druk op de knop opent het dak zich en wordt het een cabriolet.
De SSR heeft een groot voordeel: hij wordt omwille van de verhouding tussen passagiers- en laadruimte officieel beschouwd als vrachtwagen. Daardoor heb ik geen privé bijtelling, mag ik de auto 100% fiscaal afschrijven en krijgen we 100% van de btw terug. Ook op de btw van de benzine en dat is gezien het verbruik zeer welkom.
Op de foto is mijn SSR een braaf beestje. Op het andere plaatje, dat ik van internet plukte, is het beestje minder braaf.

MONSTER IN DE DORDOGNE

De mensen die aan de altijd zo vredig stromende Dordogne wonen, werden deze week opgeschrikt. In de rivier verscheen een monster waarbij die van Loch Ness verbleekt. Het is nog niet duidelijk om welke soort het gaat, wetenschappers bestuderen de foto's.

MARCHÉ GOURMAND

Jarenlang is er in Saint-Pompon weinig te doen geweest. Maar sinds vorig jaar het nieuwe (sterk verjongde) gemeentebestuur aantrad, is plotseling veel veranderd. Het eerste wat je daarvan kon zien, was dat het hele dorp ontelbare bloemen kreeg en dat er drie eendjes werden uitgezet in het (vaak droge) riviertje de Mandalou dat ons dorpscentrum in tweeën snijdt. Plotseling kwam er iedere vrijdagochtend een markt en als klap op de vuurpijl werd aangekondigd dat er in de zomermaanden voortaan een wekelijkse gastronomische avondmarkt zou komen. Velen waren sceptisch, want nieuwe gemeenteraden roepen wel vaker iets. Achteraf komt er dan niets van terecht. Vriend en vijand waren daarom verbaasd dat het zaterdagavondfestijn de hele vorige zomer werd volgehouden en dat hij zelfs uitgroeide tot een regionaal fenomeen. In totaal werden er vorig jaar 9000 bezoekers geteld.
De Marché Gourmand steekt simpel ineen. Rond het dorpsplein komen allerlei marchands staan die iets lekkers te bieden hebben. Op het plein staan lange tafels met banken. Je neemt je bestek van thuis mee en gaat vervolgens langs de kraampjes. Daar kan je kiezen voor banaliteiten als een pizza, een pitabroodje, moules frites of een paëlla. Maar ook kan je hooggastronomisch tekeer gaan met een truffelomelet, een mooi gepersilleerde T-bone, een dozijntje fines de claires of een huisgemaakte tartelette.
Er is altijd muziek, hetzij door een DJ, hetzij door een valszingende accordeonist die de regionale ster is op alle feesten. Wanneer het donker wordt en de gekleurde lampjes feestelijk gaan branden, wordt er op straat gedanst. Zwierige walsen laten zich afwisselen door het modernere spul. Nu is die straat een Route Départementale, dus met vrij druk autoverkeer. Dat interesseert niemand, want als er een walsje wordt gepleegd, moeten de auto's gewoon wachten. Je ziet de automobilisten aanvankelijk geïrriteerd zijn, later stappen ze uit hun auto om ook een dansje te doen. Bestek voor en hapje mogen ze dan van iemand lenen.
Wilt u zo'n mooi volks plattelandsfestijn meemaken, kom dan op een zaterdagavond in juli of augustus naar Saint-Pompon. Vergeet uw bestek niet.