De slimme kersenboom

Zoals ik als eerder meldde, ben ik de laatste tijd, ter voorbereiding op een groot artikel in Saisonnier, veel met kersen bezig geweest. Wat u in het artikel niet zult lezen en wat ik alleen aan mijn blogvrienden toevertrouw, is de slimmigheid van de kersenboom. Wanneer je heel goed naar de boom kijkt, zie je rode puntjes. Die smaken mierenzoet. Het blijkt dat de boom die "honingklieren" op strategische plaatsen aanmaakt om mieren te lokken. De mieren zijn dol op de rode puntjes. Maar om er te komen, moeten ze de gebieden passeren waar de kans op bladluis het grootst is. Knap hè, die natuur. Ik maakte er met de macro-lens bijgaande foto van.

Scrabble

Het is zondagmiddag en het regent. Voor mij maakt dat niet uit, ik zit toch altijd te werken. Andere mensen zitten te scrabbelen. Voor hen heb ik een mooi woord gevonden dat drie keer driemaal de woordwaarde geeft:
Haubtstormbahnfuhrervogelbokaal

Fleur de cornichon

Ook afgelopen week was ik bij Rungis op bezoek, de topleverancier van groenten en fruit. Wat een onvoorstelbaar mooi bedrijf is dat! Ik ben oprecht blij dat we besloten hebben om een partnership met Rungis aan te gaan. Tijdens de rondleiding kwam ik allerlei onbekende producten tegen, van vergeten groenten tot nieuwigheden. De fleur de cornichon opent voor de zomer leuke mogelijkheden. Het is het nog kleine augurkje dat in bloei staat. Vergelijk het een beetje met de fleur de courgette, maar dan mini-mini. Francis van Rungis ging ermee op de foto.
Wat houdt het partnership in? Ten eerste zal Rungis voortaan de AGF column in Saisonnier schrijven. Maar ook zullen er in de komende tijd bijzondere reportages verschijnen met Rungis als onze gids. In de komende uitgave zal het draaien rond Cerisa Limited Edition, de allerbeste kersen ter wereld. Maar ook hebben we voor volgende lente al een reportage ingeblikt over 's werelds bijzonderste aardappeltje, de Bonnotte. Zoals ik al eereder meldde, zijn we voor dat knolletje afgereisd naar het Bretoense eiland Noirmoutier.

Amicale taart

Vorige week was ik in de prachtige omgeving van De Lutte op bezoek in Landhuis-Hotel De Bloemenbeek. De jonge chef Lars van Galen is toegetreden tot Les Amis Saisonnier, vandaar. Het was voor mezelf een spannende dag, want ik had me voorgenomen om de volledige reportage helemaal in m'n uppie te gaan doen, dus tekst en fotografie. Tien jaar geleden deed ik dat nog dagelijks, maar dat is lang geleden. In de komende Saisonnier zal het verhaal verschijnen, oordeelt u zelf maar of de ouwe het al is afgeleerd.
Lars en zijn team hadden een taart gemaakt, dat is een verplichting voor een nieuwe Ami. Maar wàt voor 'n taart! Het had enkele weken werk gekost om van het gevelschild een mal te maken en daarvan een chocoladelogo. Voor Lars was het een extra uitdaging omdat hij nu ook is toegetreden tot het nationale wedstrijdteam. De taart heb ik meegenomen naar Schilde, waar onze Danny er het mes inzette. Het bleek dat de taart was gevuld met zijn bijbehorende vanillesaus. Top dus.

Bravo Barendrecht

Gisteren maakten wij onze start van een intensieve samenwerking met AGF specialist Rungis. Daar kom ik later nog even op terug. Na afloop van de rondleiding werden we uitgenodigd voor een etentje en daarvoor kwamen we terecht op een plekje waar ik anders wellicht nooit zou zijn gekomen: het nieuwe uitgaanscentrum van Barendrecht aan het Havenhoofd. Je vindt daar alle mogelijke types restaurants, van Japanner tot Griek, van Italiaan tot Nederlander. We hadden een gezellig diner in het verbluffend mooie restaurant De Olijfboom, waar chef Liquenda Heiden voortreffelijk kookte. Complimenten voor Barendrecht. Ik vertrek nu richting De Lutte (bijna drie uur rijden) voor een reportage. Wanneer ik straks thuiskom, zal ik u de wetenswaardigheden van gisteren en vandaag laten zien.

Pas op voor spons

In de zee zijn allerlei lekkernijen te vinden, maar af en toe zijn ze gevaarlijk. Kijk maar naar de fugu. Gelukkig, mits door de juiste Japanse chef bereid, ga je er zelden dood aan. Sommige zeewezens zijn voornamelijk gevaarlijk wanneer ze nog leven. Blijf liever uit de buurt van een mensenhaai en ga aub geen sidderaal liefkozend aaien. Elke amateurduiker weet dat hij zijn fikken niet een holletje van een onderzeese rots moet steken, daar kan namelijk een murene zitten en ook dat ding is voor de mens niet prettig. Maar weet u welk zeewezen het allergevaarlijkst is? Een onnozele spons! Zo'n ding waar je je ruiten mee kuist. Snijd de spons in stukjes en bak die lekker in boter of olijfolie. Degene die deze "lekkernij" eet, gaat er onherroepelijk dood aan. De spons gaat in de maag opzwellen, waarbij hij alle vocht aan de omgeving onttrekt. Geen prettig vooruitzicht. Inbrekers geven honden wel eens gebakken spons, het is voor hen de beste manier om de bewaking onschadelijk te maken.
Nu zijn er tegenwoordig chefs die origineel uit de hoek willen komen. Ze zetten hun gasten grondstoffen voor die een ander nog niet heeft. Ik moet er niet aan denken dat ze ooit op het idee komen om een lekker sponsje te bakken...

Vleesaardbeien

Gisteren was ik in Puiflijk. In wat? In Puiflijk. Dat is een dorpje in het rivierenland van de Betuwe. Ik was daar met Carine om een reportage te maken van 's werelds allerbeste kers van Cerisa, daar zult u in de komende Saisonnier àlles over kunnen lezen en zien. Willie, Sjaak en Rob, de drie mannen die met die allerbeste kers hun jongensdroom verwezenlijken, verwelkomden ons op monumentale wijze: midden in de boomgaard hadden ze een picknicktafel opgesteld waarop in rap tempo allerlei lekkernijen werden uitgestald. Ter plaatse zagen we niet alleen de kersenbomen, er was ook een aardbeienafdeling en daar gaat mijn verhaaltje van vandaag over.

Hier heeft men gekozen voor een zeer bijzonder ras dat ik nog nooit eerder zag: de Sweet Eve. Het is een doordrager, hetgeen wil zeggen dat hij gedurende het hele seizoen blijft bloeien. In maart worden ze geplant, waarna van begin mei tot in oktober kan worden geoogst. Elke vijf weken verschijnen er nieuwe bloemen. De Sweet Eve is een kolossale aardbei, kleintjes heb ik gisteren niet gezien. Het vruchtvlees is rood en het weelderige aroma doet me denken aan de aardbeien die ik vijftig jaar geleden in de schoolvakantie als bijverdienste plukte. Maar vooral is het vruchtvlees zo stevig als een malse biefstuk, je kunt er lekker je tanden inzetten. Wat een genot om zoiets mee te maken! Voor mij zijn het echte vleesaardbeien, zoals je ook vleestomaten hebt. Je zou verdorie bijna vegetariër worden.
Van Willie leerde ik iets over de aarbei dat ik nog niet wist, iets waarvan ik u deelgenoot wil maken.
Een aarbei kan alleen top zijn wanneer de pitjes bovenop de huid liggen. Als de pitjes diep in de huid liggen (zie foto), dan betekent het dat de plant heeft afgezien. Bijvoorbeeld heeft hij dan een tijdje onvoldoende water of voeding gehad. Beoordeelt u de kwaliteit van een aardbei, kijk dan voortaan naar de pitjes. Wanneer die diep in de huid liggen, smaakt de vrucht ook anders, je proeft dan min of meer een grondsmaak.

Overpeinzingen: noord versus zuid

Kijken we naar de verschillende culturen ter wereld, dan zien we twee duidelijke stromingen. De ene helft van de wereld leeft om te werken, de andere helft werkt om te leven.
Wanneer je leeft om te werken, spelen eten en drinken vooral een rol om in leven te blijven. Eten is dan op de eerste plaats voeding en energie. Het maakt niet zo veel uit of die voeding smakelijk is, hij moet voldoende genietbaar zijn om hem binnen te werken, desnoods met behulp van smaakstoffen. De maaltijd duurt niet langer dan strikt noodzakelijk is, het werk roept. Je ziet dat ene uiterste bijvoorbeeld in Amerika, waar de mensen 's middags snel een hamburger of hot dog naar binnen proppen om weer vlug aan het werk te gaan. Met een flesje of koffiebeker in de hand rennen ze het kantoor weer binnen. Fast food staat helemaal in het teken van leven om te werken. Opmerkelijk is dat de mensen uit zo'n cultuur zich daar redelijk happy bij voelen. Ze staan niet stil bij de gedachte dat de maaltijd ook nog eens zou kunnen smaken. In andere culturen zie je het volstrekte tegendeel, daar werken de mensen om te leven. Misschien werken ze zelfs niet, maar leven alleen. Ze zorgen goed voor de inwendige mens en maken er het liefst een feestje van.
Vrijwel overal ter wereld zie je dat het verschil tussen de twee categorieën wordt uitgemaakt door de geografische ligging. Hoe noordelijker een volk woont, hoe minder het om leven geeft en hoe meer om werken. Daal je naar het zuiden af dan zie de balans steeds verder naar de andere kant doorslaan. Zelfs is er wat dat betreft een duidelijk en klassiek onderscheid tussen het noorden en het zuiden van de landen afzonderlijk. Het noorden van Nederland versus het zuiden. Het noorden van Duitsland versus het zuiden. Het noorden van België versus het zuiden. Het noorden van Frankrijk versus het zuiden. Schotland versus Zuid-Engeland. Enzovoort. In elk land geldt hetzelfde verhaal: in het noorden wordt vooral gewerkt, in het zuiden vooral gegeten. Een logisch gevolg daarvan is dat de zuiderlingen van alle landen een beetje profiteren van het noorden, waar het geld wordt verdiend. De mensen in Lille of Antwerpen werken zich kapot, die in Marseille en Charleroi leunen liever wat achterover. Zodra je in zuidelijke richting een landsgrens passeert, kom je weer in een noorden. Zuid en Noord liggen dan slechts één meter uit elkaar en tóch maakt die meter een groot verschil. Gelukkig ben ik een zuiderling.

Kopstoot

Het is vandaag echt terrasjesweer, helaas niet voor mij. Te druk namelijk. Om het leed wat te verzachten, heb ik zelf een nieuwe screensaver aangemaakt met daarop mijn terrasjesfavoriet: de kopstoot. Een frisse pint met een jonkie.

Overpeinzingen: gezond?

Steeds meer leveranciers van de gastronomie zie ik hun best doen om de gezondheidsaspecten van hun producten aan te prijzen. Het gaat dan over vitamines, mineralen, vetzuren, anti-oxydanten, cholesterol en meer van dat onsmakelijkheden. Volgens mij is dat helemaal overbodig, gezondheid hoeft in de gastronomie niet al te veel aandacht te krijgen. Wanneer we over gezondheid praten, hebben we het over voeding. En voeding is het enige waarvoor ik niet op restaurant ga. Ik ga niet naar een culinaire tempel om gevoed te worden, daar zijn genoeg andere plaatsen voor. Nee, ik wil gewoon genieten. Wanneer iemand gezond leeft en eet, dan kan het helemaal geen kwaad om af en toe eens stevig te zondigen. Zonden hebben we nodig om verder braaf te kunnen leven. Vraag maar aan de pastoor of de bisschop, hij zal het beamen. Wanneer ik in een restaurant worteltjes op mijn bord krijg, vraag ik me alleen af of ze de juiste cuisson hebben. Of die oranje dingen ook nog eens goed voor mijn ogen zijn, maakt me op dat moment niet uit. Na de maaltijd blijf ik gewoon doorzondigen, bijvoorbeeld met een pittige Irish coffee, gevolgd door een bel oude Armagnac. Want daar gaat het mij in een restaurant om: helemaal opgaan in de zondige poel van jolijt. Zo moet gastronomie zijn, een Sodom en Gomorra voor de smaakpapillen.