De kogel is door de kerk

Inderdaad, de kogel is door de kerk, we gaan ons culinaire centrum verhuizen naar Oostmalle.

Pal aan de provinciale weg tussen Oostmalle en Zoersel hebben we een stek gevonden waar we in de toekomst mee verder kunnen. Het betreft een kolossaal vrijstaand kantoorgebouw met omliggende tuin waarin vroeger de belastingdienst gevestigd was en dat aan al onze eisen voldoet. De sleutels kreeg ik vanochtend in handen.
Morgen start ik met de verbouwingen. Op de begane grond komen een proefkeuken en magazijnen, op de etage de redactie, lay-out, administratie en.... mijn bruin cafeetje Chez Norbert.
De bedoeling is dat ik een maand of wat nodig zal hebben voor de kantoren. Nadat die verhuisd zijn, kunnen we op ons gemak het cafeetje, de proefkeuken en het sanitair aanpakken.

Waarom verhuizen? Dat zit zo. Op dit moment zitten we prachtig in de bossen, met op ons terrein een villa plus vrijstaand kantorencomplex. Blijf zitten waar je zit, zult u zeggen. Maar dat past niet helemaal in ons toekomstbeeld. Ooit willen Carine en ik naar Frankrijk verhuizen en dan past een leegstaande villa niet in het beeld. We hebben er privé voor gekozen om in België (of Nederland) een pied à terre te zoeken, een studiootje met een bed, keukentje en douche. Want als we verhuisd zijn en de dagelijkse leiding over de uitgeverij hebben overgedragen, zullen we nog hooguit een keer per maand op en neer rijden. Een studiootje zal wel wennen zijn, maar Château Norbert, ginds in de Dordogne, zal dat ruimschoots compenseren.

Zo snel als alles nu gaat, hadden we eigenlijk niet gepland. Maar ja, wanneer zich een prima mogelijkheid voordoet, mag je niet wachten. Inmiddels is de belangstelling voor ons mini landgoedje in Schilde behoorlijk groot. Morgen en overmorgen hebben we weer bezichtigingen terwijl een eerdere bezoeker de tekeningen al heeft opgevraagd. Dat gaat dus helemaal goed komen.

Het spuitje

In het weekend heb ik de plicht op me genomen om een deel van de boekhouding te doen. De inkomende facturen vallen voortaan onder mijn verantwoordelijkheid. Maar altijd heb ik wel een paar uurtjes de tijd om het nieuws te lezen. Nu lees ik over een giraffe die werd afgemaakt omdat hij de verkeerde genen had. Eerder denk ik dat de betreffende dierentuin het spuitje gaf omwille van het vlees, want met die lange nek kan je de leeuwen een paar dagen gratis voeden. Castreren zou logischer zijn geweest. Nadat ze je ballen afsnijden, speelt de kwaliteit van je genen immers geen rol meer.
Alles afmaken wat genetisch ongepast is? Hij schijnt bij dieren vaker te gebeuren. In tegenstelling tot bij mensen. Want als je als mens de verkeerde genen hebt, word je gepamperd van de wieg tot het graf.
Wij zijn de nakomelingen van woeste krijgers die in berevel gehuld op zowel konijnen als mammoeten jaagden. Menigeen zal in de loop der geschiedenis zijn overleden omdat hij geen jager was, maar liever op een harpje speelde, slechte ogen had, last van zijn blinde darm kreeg, een gevoelig ruggetje voelde of met een ontstoken kies kampte. Eeuwenlang waren dat voldoende redenen om dood te gaan. Dat wij van een relatief sterk ras zijn, is aan de genetische selectie van onze voorouders te danken. Dat is tegenwoordig allemaal veranderd, bij de mens wordt de kwaliteit van de genen van geen belang meer geacht, iedereen mag kinderen krijgen, desnoods van overheidswege gepamperd. Wat dat betreft hebben giraffen pech gehad, ze zijn geen mens. Hier zie ik toch nog één bestaansreden voor Wakker Dier.

Wakker dier?

De dierwelzijnsorganisatie schreeuwt weer eens moord en brand. Wakker dier heeft vorig jaar de brochures, reklamefolders en sites van supermarktketens onderzocht. En wat blijkt? Het aantal diervriendelijke aanbiedingen is met 7% afgenomen ten opzichte van 2012. Het aantal diervriendelijk vleesaanbiedingen daalde zelfs met 40%. Wakker Dier zegt dit teleurstellend te vinden.
Volgens mij is dat de wereld helemaal op zijn kop. Wanneer supermarkten iets in de reklame doen, gaat dat over de ruggen van de leveranciers en producenten. Zij worden hevig onder druk gezet om nóg goedkoper te produceren. Wat betekent het in de vleeswereld om nóg goedkoper te produceren? Inderdaad, dat probleem komt op het bordje van de boer terecht. Zijn gezinsinkomen is (door de supermarkten) al tot onder het bestaansminimum gezakt, er valt niets meer te bezuinigen. De enige manier om de kosten nog verder te drukken, moet hij halen bij het welzijn van de dieren.
Terwijl goed geproduceerd vlees toch al te goedkoop is, vindt Wakker Dier het teleurstellend dat het niet ook nog eens in de aanbieding gaat. Nóg goedkoper, nóg goedkoper, dat willen de geitenwollensokkenboys. Dan kan je niet met droge ogen verkondigen dat je opkomt voor het dierenwelzijn. Dan doe je het tegenovergestelde. Dan ben je bezig om elk stukje dierenwelzijn bewust om zeep te helpen.
Het wordt de hoogste tijd dat de consument begrijpt dat dierenwelzijn geld kost en dat het de consument is die daarvoor de rekening moet betalen. De supermarkten hebben dat kennelijk begrepen en gaan steeds minder stunten met eerlijk vlees. Maar niet Wakker Dier, die moet nog wakker worden.

Spannende week

Het wordt een spannende week voor ons. En dan bedoel ik niet alleen de gigantische hoeveelheid redactiewerk en administratie. Ook niet de diverse bezoeken die staan gepland. En ook niet de brainstormsessie die we morgen in onze keuken maken (vandaag mise en place) rond een nieuwe productenlijn van Bresc. Nee, we gaan deze week beslissen of we de redactie gaan verhuizen naar een pand dat we op het oog hebben. Over twee, drie of vier jaar zullen Carine en ik geen villa meer nodig hebben, want als we meer in Frankrijk gaan wonen, is een studiootje in het noorden voldoende. Maar ja, de redactiegebouwen staan op hetzelfde perceel als het huis, dus besloten we om "Schilde" te koop te zetten. We kunnen dan rustig de tijd nemen voor de verkoop.
Nu hadden we bepaald geen haast, zodra een koper zich aandient, is er nog voldoende tijd om te verhuizen. Maar wat als zich plotseling een mooie mogelijkheid aandient? We hebben een optie genomen op een leegstaand rijksgebouw in de omgeving. Het is een groot vrijstaand kantoorpand, pal aan de provinciale weg, met meer dan voldoende ruimte voor redactie, administratie, bibliotheek, bruin café, magazijn, demokeuken en publieksruimte. Daar moeten dan aanzienlijke investeringen gebeuren, want het is een stoffige zooi. Gaan we het doen? Het risico van langdurig 2 panden te hebben, is natuurlijk aanwezig. Maar aan de andere kant beseffen we dat unieke mogelijkheden zich niet vaak voordoen. Welke keuze gaan we maken? Blijven we voorlopig zitten waar we zitten of gaan we voor de andere huisvesting? Deze week moet de definitieve beslissing vallen, het wordt dus inderdaad een spannende week.
A propos, zoekt u toevallig een villa in de bossen van Schilde, gekoppeld aan veel bedrijfsruimte? Kijk dan even naar:  http://www.immopoint.be/vastgoed/4592/woning-woning-schilde?Status=te+koop&Zip%5B0%5D=156-2970&Price=0%3B3500000&OrderDir=a&OrderField=price&view=list&Submit=&page=12

Oude Saisonniers teruggevonden

Ooit hebben we dozen vol met oude boekhouding op zolder gezet. Toen we die gisteren wilden uitmesten (boekhoudingen moet je tien jaar bewaren, daarna mogen ze weg), kwamen we ook twee andere dozen tegen. Toen ik die opende, begon mijn hartje sneller te kloppen. Er kwamen namelijk schatten tevoorschijn, Saisonniers uit onze beginjaren, bijna twintig jaar geleden!
Er is de laatste jaren een boeiende handel in oude exemplaren ontstaan via onze site, marktplaats, enz.  Sommige uitgaves gaan van hand tot hand tegen astronomische bedragen. Saisonnier nr. 2 (herfst 2006) heeft al meermaals € 300 opgebracht. We bezaten van die uitgave nog 2 stuks, 1 bij mij privé en 1 in onze bibliotheek. Vorig jaar werd die uit de bibliotheek gestolen. Zelfs onze hoofdredacteur Joost bezat geen nr. 2.

Wat zat er in de dozen die we ontdekten? Geen grote aantallen uiteraard, maar wel zullen we enkele verzamelaars gelukkig kunnen maken. Het gaat om:


nr. 01 Zomer 1996
nr. 02 Herfst 1996
nr. 03 Winter 1996
nr. 04 Lente 1997
nr. 05 Zomer 1997
nr. 07 Winter 1997
nr. 09 Zomer 1998
nr. 10 Herfst 1998


Let op, het gaat hier om slechts enkele exemplaren per uitgave. Wilt u er één of meerdere van die uitgaves in bezit krijgen, stuur dan een mailtje naar mij norbert@saisonnier.net met een bod. Het gaat mij niet om de absolute hoofdprijs, wél wil ik er zeker van zijn dat mijn baby's in goede zorgzame handen terecht komen.

Tot de bom barst

Toen ik een paar maanden geleden een nieuwe blog opstartte om mijn ongenoegen over het huidige Europa te uiten, kregen ik binnen een paar weken een bericht van google dat mijn blog was aangevallen. Wachtwoord wisselen enzovoort. Voor mij was dat reden om de blog uit de lucht te halen, want kennelijk speel je gevaarlijk spel als je het niet met de bobo's eens bent. Toch blijf ik van tijd tot tijd behoefte voelen. Zoals nu.
In Nederland zijn 67.000 handtekeningen opgehaald om een referendum af te dwingen, velen hebben zoals ik het gevoel dat Europa totaal verkeerd met ons bezig is. Er gaat steeds meer macht naar Brussel waardoor de democratie buiten spel komt te staan. Kijk maar naar de politici die op tv kritische vragen kijgen. Hun antwoord is vaak dat ze er niets aan kunnen doen, het is Europa die beslist. De Nederlandse Tweede Kamer voelt niets voor een referendum en wimpelt die weg. Waarom? Dat is zonneklaar.

Politici rekenen erop dat hen na verloop van tijd een mooi baantje wordt aangeboden. En ook hebben de partijen behoefte om af en toe iemand in de luwte te plaatsen, omdat hij zich misdroeg of een lastpost met een eigen willetje is. Vroeger werden ze na verloop van tijd burgemeester of commissaris van de toenmalige koningin. Maar ja, het aantal gemeenten is drastisch geslonken en ook het aantal provincies zal binnenkort afnemen. Hoe kan je interessante goedbetaalde luie baantjes creëren? Geen probleem, want we hebben Europa. De leden van het nationale parlement zijn absoluut niet begaan met de stemming die onder de mensen heerst, nee, ze denken vooral aan het baantje dat ze straks ongetwijfeld zullen krijgen. Meer dan een miljoen  per jaar om af en toe een handtekening te zetten in een Brussels aanwezigheidsregister.
Ik voorspel u dat de aversie tegen Europa alleen maar zal toenemen. Tot de bom barst.

Ditjes & Datjes 2

Mijn vorige verhaaltje dat de titel Ditjes & Datjes meekreeg, maakte veel reacties los. Overwegend positieve reacties. Maar ook bleek tot mijn schrik dat niet iedereen de bedoelingen van het verhaaltje begreep. Vandaar dat ik er nu op terug kom.


Is het zo dat ik de uitgeverij te koop zet? Dat ik binnenkort afscheid ga nemen en definitief naar Frankrijk vertrek? Absoluut niet. Ik wilde vooral aangeven dat je anders over je toekomst moet gaan nadenken als je dit jaar 64 wordt. Je kan je leeftijd negeren, maar dan kom je later in de problemen. Dat ik wil doen, is in alle rust nadenken over mijn toekomst en tijdig met maatregelen beginnen. Ooit zal iemand mij moeten opvolgen, ik kan nu eenmaal niet tot mijn tachtigste op deze stoel blijven zitten. Dus moet ik op zoek naar iemand die mij op termijn wil opvolgen. Misschien gaat het een tijdje duren voordat ik de juiste persoon gevonden heb. Vervolgens moet die persoon rustig worden ingewerkt in de zeer bijzondere materie die onze specialiteit is. Dus denk ik niet dat dit alles hals over kop zal gebeuren, het zal zijn tijd nodig hebben. Maar als ik daar nu niet mee begin, wanneer dan wel?
Een ander ding is dat Carine en ik privé voornemens hebben voor het nieuwe jaar. Sommigen stoppen op 1 januari met roken, wij niet. We hebben ons voorgenomen om afstand te doen van de luxe die altijd zo gewoon was. De reden daarvoor is eenvoudig: als we ooit naar Saint-Pompon vertrekken, zullen we het ook daar zonder luxe moeten doen. We moeten dan een sober leven gaan leiden en daar is niks mis mee. Toen Carine en ik erover praatten, was zij meteen voor het idee gewonnen. Afstand nemen van luxe impliceert bij ons een hele hoop. Dat begint met details als sigaretten. Die maken we voortaan zelf en dat scheelt 2/3 van de prijs. Een luxe racewagen? Ook dat past niet in ons toekomstbeeld, dus hebben we maar meteen besloten om afstand te doen van de Chevy SSR. Straks zal ook de Chevy Avalanche de deur uitgaan en gaan we rijden in een goedkope Dacia Dokker bestelwagen. Waarom ook niet?
Dan is er nog ons redactiecentrum in Schilde. Het centrum werd gebouwd in een tijd dat de bomen nog tot in de hemel groeiden. Een luxe redactiecentrum in de bossen van één der duurste gemeentes van de Benelux past niet meer bij deze nieuwe tijd. We moeten tegenwoordig een beetje zuiniger zijn, dus past ook die luxe niet in ons toekomstbeeld. Daarom gaan we dit landgoedje met zijn uitgebreide redactiecentrum (met professionele keuken, bruin café en bibliotheek) en landhuis te koop zetten. We zetten dus niet de firma te koop, alleen de gebouwen. Weg van de overdreven luxe, op naar de functionaliteit, dat is de zakelijke boodschap. En weg van de grote luxe, op naar de soberheid voor ons privé. Hopelijk heb ik hier diverse mensen mee gerustgesteld.

Ditjes & Datjes

U weet, beste mensen, dat ik deze blog nauwelijks onderhoud als ik in Saint-Pompon zit. Dan ben ik met mijn andere blog bezig: http://saintpompon.blogspot.com
Nu we vorig jaar Château Norbert hebben aangekocht, staat het 14e eeuwse huis te koop waar Carine en ik zoveel jaren aan ploeterden. De laatste dagen vermaak ik me op de andere blog met een rondleiding door dit huis. De bedoeling is uiteraard dat ik het huis verkoop, echter, in deze barre tijden groeien de bomen niet tot de hemel dus maak ik me niet te veel illusies over de verkoopprijs. Vandaar dat ik het huis te koop zet voor minder dan de aanschaf- plus verbouwingskosten. Voor degene die nog wat geld in kas heeft, van welke kleur ook, is dit een buitenkans. Vakantie vieren in je eigen droompaleis, in een omgeving waar foie gras en truffels je om de oren vliegen...

Zaterdag vertrekken we weer naar het noorden. Het worden weer zware tijden, de Horecava staat voor de deur, P&D moet verschijnen en zo ook enkele boeken.

 Op twitter en facebook maakte ik het al bekend: ik ga me langzaamaan opmaken voor een nieuw leven, daar moet je aan denken als je richting 64 jaar gaat. Voor 2014 heb ik me voorgenomen om afscheid te nemen van de luxe die altijd zo gewoon was. Ons landgoedje in Schilde gaat in de verkoop en zelfs van mijn trots, de Chevy SSR 6 liter V8, ga ik afscheid nemen. Ik ga op zoek naar iemand die mijn taak als uitgever van Saisonnier gaat overnemen en daarmee eigenaar of mede-eigenaar wordt, ik ga dit, ik ga dat, ik ga zus, ik ga zo. Wat ik ermee wil bereiken is dat ik straks met Carine definitief naar Frankrijk kan vertrekken voor een zeer sober bestaan. Dat past ons eigenlijk veel beter dan alle luxe. Gewoon in een oude eend rondknarren en elke dag gebakken aardappeltjes eten op het terras van ons châteautje. Dan kan ik ook tot rust komen om de boeken te schrijven die ik nog graag zou maken, en om de boeken te lezen die ik nog graag zou willen lezen. Aan de kost blijven is in Saint-Pompon simpel, de financiële plannen zijn al helemaal klaar. In ons huis staat nog 150 m² leeg, daarin wil ik enkele luxe appartementen maken voor de verhuur. Verder ga ik in de diverse seizoenen op zoek naar de mooiste produkten, voor u! Het wordt bijvoorbeeld tijd dat restaurateurs truffels krijgen voor lage prijzen, die dingen liggen hier voor het oprapen en bukken kost weinig geld.... Enfin, het zijn allemaal nog dromen uiteraard. Maar welke droom die ik ooit had, zo overweeg ik, kwam nog niet uit?

Natuurlijke aroma's?

Waar denk je aan als je de term "natuurlijke aroma's" op een verpakking ziet staan? Dat lijkt me duidelijk: bij vanille moet het om vanille gaan, bij kersen om kersen en bij amandel om amandel. Tenminste, dat heb ik altijd gedacht. Tot vandaag. Op internet lees ik dat chocoladefabrikant Ritter Sport zwaar onder vuur ligt omdat de Duitse consumentenbond heeft vastgesteld dat de vanillesmaak in de chocolade helemaal niet van vanille afkomstig is, maar van heliotropine, ook wel piperonal genoemd. Deze stof, met een zoete geur die aan vanille en amandelen doet denken, kan zowel natuurlijk gewonnen zijn als synthetisch gemaakt.

Ik sla er even Wikipedia op na. Die zegt:
Synthetisch wordt heliotropine ook uit safrol bereid. Deze stof wordt geïsomeriseerd naar isosafrol en vervolgens geoxydeerd tot heliotropine. Een oudere synthese is die uit piperine, een stof die in peper voorkomt. Bij deze synthese wordt piperine gehydrolyseerd, waarbij piperinezuur ontstaat. Dit piperinezuur wordt vervolgens geoxydeerd tot piperonal met behulp van kaliumpermanganaat in een basisch milieu.

Is het aroma in Ritter Sport nu natuurlijk of synthetisch? De consumentenbond zegt synthetisch, terwijl de fabrikant met papieren zwaait die het tegendeel beweren. Hoe het ook zij, synthetisch of niet, ik vind dat de verpakkingsdeclaratie "natuurlijk" niet deugt, gewoonweg omdat ik als consument moet kunnen vertrouwen op de juiste informatie. Ik wil niet misleid worden met taalkundige foefjes.

Wij weten niet half wat we allemaal binnenkrijgen. Vlees dat geïnjecteerd is met rookaroma bijvoorbeeld. Of denk eens aan vaniline, 's werelds meest voorkomende aroma. Het is één van de wel honderd smaakstoffen die in een vanillepeul aanwezig zijn. Vaniline is "natuuridentiek", hetgeen wil zeggen dat men de natuurlijke molekuul perfect chemisch heeft nagebootst. Wat de meeste mensen als vanille ervaren, is slechts een klein deeltje van het totale natuurlijke vanillearoma. Kinderen groeien met die vanilinesmaak op, het is voor hen de referentie. Als ze dan eens echte vanille krijgen, halen ze er hun neus voor op.

En zo verloedert de wereld dag na dag, stap voor stap.

Splinternieuwe webshop

Vanaf vandaag is onze splinternieuwe webshop  www.culiboutique.eu  in de lucht. Joost en Wouter hebben er gigantisch veel werk aan gehad, maar het resultaat mag er zijn!
Voor ons leidt de webshop tevens een nieuwe fase in, want een stukje middeleeuwen gaat daarmee verdwijnen. Tot nu toe was onze procedure inderdaad nog middeleeuws. Een nieuwe abonnee kon uit het magazine een kaartje scheuren en die opsturen. Na ontvangst van dat kaartje kwam bij ons een machinerie op gang: per post een betalingsuitnodiging sturen, de bankafschriften bestuderen wie er had betaald, eventueel nog een herinnering op de post, enzovoort. Bestaande abonnees kregen na afloop van de abonnementsperiode een schriftelijke uitnodiging tot verlenging. En dan weer bankafschriften bestuderen, eventueel een herinnering de deur uit doen, enzovoort. Hetzelfde gold voor lezers die materialen uit de Culiboutique bestelden. Dat is nu allemaal verleden tijd. In het vervolg kan een nieuwe of bestaande abonnee alles met een paar klikken van de muis doen. Geen gedoe meer met duizenden brieven en postzegels, gewoon klikken met de muis waarbij ook meteen de betaling geregeld is. Dit gaat ons veel energie en kosten besparen, reden waarom we per 1 januari GEEN verhoging van de abonnementsprijs moeten invoeren. Uiteraard is er nog een overgangstermijn, want omdat we niet van alle abonnees hun e-mail adres hebben, zullen we voorlopig nog herinneringsbrieven moeten sturen als een abonnement afloopt. Maar in elk geval zal het vanaf vandaag al een heel stuk eenvoudiger worden.

Voor abonnementen, digitale abonnementen voor Apple of android, onze boeken, losse tijdschriften, kookmaterialen, kokskleding, graag onthouden en ook even bezoeken:

 

www.culiboutique.eu